Lisenin Madison’ın bana zarar verebileceği son yer olduğunu sanıyordum. Sonra 12 yıl sonra benim bölümüme girdi, önlükle bana baktı ve kendisi gibi gülümsedi?d az önce en sevdiği oyuncağını tekrar buldu.
Madison’ı bir daha göreceğimi hiç düşünmemiştim.
Lisedeyken kız Madison’dı.
Güzel. Zengin. Yüksek sesle. Dokunulmaz.
Seyirci istediğinde seçtiği kız bendim.
“İnsanlar gülüyordu çünkü Madison güzeldi.„
Madison da biliyordu.
Ve bunu sevdi.
“»Annen o kazağı bağış kutusunda mı buldu?»„
«Hey, Charity Case, o ayakkabılar da mı ikinci el?»
«Onu pahalı bir yere davet etme. Muhtemelen faturayı taksitlere bölmek isteyecektir.»
İnsanlar güldü çünkü Madison güzeldi ve 16 yaşındayken güzellik hedef olabilir.
“Yüzümün ne kadar ısındığını hala hatırlıyorum.„
En kötüsü benim hakkımda söyledikleri değildi.
Annem hakkında söyledikleriydi.
Bir gün öğle yemeğime baktı ve dedi ki, «Annen sürekli çalışıyor ve sana hala gönderdiği şey bu mu?»
Yüzümün ne kadar ısındığını hala hatırlıyorum. Çığlık atmak istedim. Bunun yerine orada oturdum ve o zamanlar çok iyi olduğum şeyi yaptım.
Kalıcı.
“Sonra anneme kanser teşhisi konuldu.„
Mezun olduktan sonra liseyi duygusal dışında her şekilde geride bıraktım. Devlet okuluna gittim çünkü paramın yettiği şeydi. Bir lojistik şirketinde analist olarak işe girdim. Göz alıcı bir şey yok. Elektronik tablolar, son teslim tarihleri, tamam ödeme, makul sigorta. Faturalarımı ödedim, elimden geldiğince anneme yardım ettim ve küçük ama istikrarlı bir hayat kurdum.
Sonra anneme kanser teşhisi konuldu.
Ve bu istikrarın hiçbiri artık pek bir şey ifade etmiyordu.
“Annemi hayatta tutmak için her gün çalışmak zorunda kalsaydım, o zaman her gün çalışacaktım.„
Sigorta bir kısmını karşıladı. Yeterli değil. Asla yeterince.
Tedavi midesini mahvettiğinde saklayabildiği kemo, taramalar, ilaçlar, yardımcı ödemeler, geziler ve yiyecekler. Faturalar hızla birikti. Haftada üç gece şehir merkezindeki lüks bir restoranda garsonluk yapmaya başladım çünkü ipuçları iyiydi ve tedavinin gerçekte ne kadara mal olduğunu gördüğüm anda herhangi bir şeyin neye benzediğini umursamayı bıraktım.
Annemi hayatta tutmak için her gün çalışmak zorunda kalsaydım, o zaman her gün çalışacaktım.
Bir perşembe günü oldu.
“Ve işte oradaydı.„
Bir çift gittikten sonra on ikinci masayı siliyordum. Ayaklarım ağrıyor. Sırtım ağrıyordu. Mutfak arkadaydı. Bu hafta ne ödeyebileceğim ve neyin beklemesi gerektiği konusunda zihinsel matematik yapıyordum.
Sonra bir kahkaha duydum.
Keskin. Sahte. Tanıdık.
Başımı kaldırdım.
Ve işte oradaydı.
“Aptalca bir saniye için, yine 17 yaşındaydım.„
Madison.
Pahalı görünüyordu. Mükemmel saç. Krem ceket. Yüksek topuklu. Bir odaya giren ve onun etrafında yeniden düzenlenmesini bekleyen türden bir kadın.
Aptalca bir saniye için, yine 17 yaşındaydım.
Tablo 14.
Benimki.
“İfadesi aşamalar halinde değişti.„
Pedimle ve en iyi restoran gülümsememle yürüdüm. Göğsüm zaten sıkıyordu.
İlk başta beni tanımadı. Telefonunu kontrol ediyordu. Sonra başını kaldırdı.
İfadesi aşamalar halinde değişti.
Karışıklık.
Tanıma.
Zevk.