—O halde neden onun tehlikeli olduğunu düşündün?
—Çünkü Sergei ile bir konuşma duydum.
—Peki Alice ne dedi?
Marina sessizce şöyle dedi:
— «Bundan sonra çok daha sakin olacak ve sorgusuz sualsiz her şeyi imzalayacak».
Cevap verecek vaktim olmadı.
İkinci katta açıldı kapı.
Ayak sesleri duyuldu.
Birkaç saniye sonra Alice merdivenlerde belirdi.
Bir elinde bir bardak su tuttu.
Başka bir — küçük beyaz tablette.
— Misha, henüz kalkmadın mı?
Marina’yı gördü.
Durdum.
Gülümseme yavaşça kayboldu.
Hapa baktım.
Ve üç yıldır ilk kez kendi karımın yanında olmaktan gerçekten korktum.
Bölüm 4. En kötüsü korktuğum şey değildi
Alice aşağı indi.
— Misha, iyi uyuyamadın.
Bardağı uzattı.
Ben almadım.
— Teşekkür ederim. Sonra.
— Sakinleştirici alsan iyi olur.
Hapa baktım.
— Nedir?
— Sana söylemiştim.
— Kim atadı?
Dondu.
— Doktor.
— Hangi doktor?
Alice sinirle nefes verdi.
— Mikhail, neler oluyor?
Sonra Marina şöyle dedi:
— Polisi aramanız gerekiyor.
Alice keskin bir şekilde döndü.
—Tamamen deli misin?
Ve sanki onun sözlerine yanıt olarak kapı çaldı.
Bir.
İkincisini.
Ve sonra üçüncüsü.
Alice’in yüzü bembeyaz oldu.
Ve nedense kimin geldiğini zaten biliyordum.
Oğlum Pavel eşikte duruyordu.
Yakındaki — iki polis memuru.
— Baba…
Oğlum bana uzun yıllardır sarılmadığı kadar sıkı sarıldı.
—Neden bize hiçbir şey söylemedin?
Daha sonra ortaya çıktı: Marina, Pavel ile iletişime geçtikten sonra gece bana geldi.
Ona kaydetmeyi başardığı belgelerin, çevirilerin ve yazışmaların fotoğraflarını gönderdi.
Oğul beklemedi.
İlk trene bindim ve aynı zamanda yardım istedim.
Sonraki saatlerde evim ev olmaktan çıktı.
Evrakların, telefonların ve banka işlemlerinin kontrol edildiği bir yere dönüştü.
Ve kendi sandalyeme oturdum ve üç yıllık aile hayatımın parça parça parçalanmasını izledim.
Gerçek, şüphelerimden hem daha kötü hem de daha basit çıktı.
Evet, Sergei Orlov gerçekten de Alisa’nın eski kocasıydı.
Evet, bu evliliği benden sakladı.
Evet, iletişim kurmaya devam ettiler.
Evet, ayrı doğrulama gerektiren şüpheli finansal işlemler ve belgeler keşfedildi.
Ancak bir onay bulunamadı.
Alice beni öldürmek istemedi.
Hap yaygın bir sakinleştirici çıktı.
Bu konuda bilgilendirilince birden rahatladım.
Ve hemen acı acı sırıttı.
İnsanın, karısının onu öldürmeyi planlamadığı için mutlu olması için kendi evliliğini ne hale getirmesi gerekiyor?
Ancak paramla olan hikaye oldukça gerçekti.
Soruşturma, mülke erişim sağlamak için transferler, belgeler ve girişimlerde bulunmaya başladı.
Alice daha sonraki işlemler için götürüldüğünde yanımda kalmak istedi.
— Misha…
Sessizdim.
Ağladı.
—Seni gerçekten sevdim.
Bir zamanlar çocuklarla kavga ettiğim kadına baktım.
— Belki.
—O halde neden bana öyle bakıyorsun?
—Çünkü güven olmadan aşk değersizdir.
O arkasını döndü.
Ne sevinç ne de intikam arzusu hissettim.
Sadece yorgunluk.
Kocaman.
İnsan bir gecede birkaç yaş büyüdüğünde gelen.
Sonrasında olanlar
Duruşma birkaç ay sürdü.
Fonlarımın bir kısmıyla yapılan mali dolandırıcılık ve Alice’in mülkümü elden çıkarma yeteneğini önemli ölçüde artıracak şekilde belgeler hazırlama girişimleri doğrulandı.
Bir miktar para iade edildi.
Bazı sorunların mahkemeler aracılığıyla çözülmesi gerekiyordu.
Alice ve ben boşandık.
Onu birkaç kez daha gördüm.
Her seferinde aynı şeyi tekrarladı:
—Seni asla incitmek istemedim.
Muhtemelen bir bakıma buna kendisi bile inanmıştır.
Marina da katıldığı her şeyi tanıdı.
Onu hemen kovabilirim.
Ve ilk başta tam olarak istediğim buydu.
Ama sonra belirleyici anda hâlâ bana geldiğini hatırladım.
Riskli iş.
Annenin tedavisi için parayı riske atmak.
Bir hata yaptı.
Ve sonra onu düzeltmeye çalışacak gücü buldum.
Annesinin tedavisini kendim ödedim.
Ödül olarak değil.
Ve ihaneti unuttuğum için değil.
Sadece hasta bir kadının başkalarının kararları için para ödemesini istemedim.
Çocuklarım sık sık tekrar gelmeye başladı.
Özellikle kızı Elizabeth.
Bir gün terasta oturuyorduk.
Uzun süre sessiz kaldı ve sonra sordu:
— Baba, dürüst olabilir miyim?
— Can.
—İlk etapta onunla evlendiğin için pişman mısın?
Düşündüm de.
Yetmiş iki yaşındaydım.
Alice — otuz dört yaşında.
Otuz sekiz yıllık fark benim dışımda herkese çok büyük geldi.
Tanıştığımızda yaşlılığın hala çok uzakta olduğunu kendime kanıtlamak istedim.
İnsanların bize yöneliş şeklini beğendim.
Alice’in gülüş şeklini beğendim.
Beni kolumdan nasıl tuttu.
Dediği gibi:
—Hiç de yaşıtlarına benzemiyorsun.
Hayranlıkla samimiyeti karıştırdım.
Yalnızlık korkusu — sevgiyle.
— Hayır, — Sonunda cevap verdim.
Lisa şaşırmıştı.
— Pişman mısın?
— Pişman olduğum şey evlilik değil.
— Peki ya?
Bahçeye baktım.
— Yalnız kalmaktan o kadar korktuğu için bariz sorular sormayı bıraktı.
Kızım elimi onunkiyle kapladı.
—Yakınlardaydık.
— Şimdi anlıyorum.
Aradan birkaç yıl geçti.
Aynı eski saat hala ofiste asılı duruyor.
Akşamları hala yüksek sesle tik tak ediyorlar.
Ancak şimdi bu ses beni sakinleştiriyor.
Su bardaklarından korkmayı bıraktım.
Her tableti on kez kontrol etmiyorum.
Evimin yakınındaki yabancı arabalardan çekinmiyorum.
Ama bir şey sonsuza dek değişti.
Sorular soruyorum.
İmzalamadan önce belgeleri okudum.
Sırf onu seviyorum diye hayatımın kontrolünü bir insana vermem.
Ve en önemlisi daha önce fark etmemiş olabileceğim kişileri duymaya çalışıyorum.
Çünkü bazen en önemli uyarı bir avukattan, bir iş ortağından, hatta yakın bir akrabasından bile gelmez.
Bazen akşam geç saatlerde korkmuş bir hizmetçi masanızın önünde durur ve şöyle der
—Şimdi beni dinlemezsen yarın çok geç olabilir.
Marina tek bir konuda yanılmıştı.
Ertesi sabah uyandım.
Ama daha dün kendi karısını çok iyi tanıdığından emin olan adam bir daha içimde uyanmadı.
Ve, belki de, beni kurtaran şey buydu.