Her akşam kocam yedi yaşındaki kızımızın kulağına sessizce bir şeyler fısıldıyordu ama bir gün onu banyoya götürüp kilitlediğinde kapı, artık hiçbir şey olmuyormuş gibi davranamazdım.
Her şey o kadar gelişigüzel başladı ki, ilk başta buna hiç önem vermedim bile. Her akşam, kocam Daniel işten sonra eve döndüğünde yaptığı ilk şey yedi yaşındaki kızımız Lily’ye yaklaşıp ona sıkıca sarılmaktı.
İlk başta bu resim bana inanılmaz dokunaklı geldi. Lily sevinçle babasının yanına koştu, ellerini boynuna doladı ve kendini ona bastırdı. Ama çok geçmeden tuhaf bir ayrıntıyı fark etmeye başladım. Bu tür her kucaklaşma sırasında Daniel kızının yanına eğildi ve kulağına çok sessizce bir şeyler söyledi.
Yaklaşır yaklaşmaz ya da kelimeleri çıkarmaya çalışır çalışmaz anında sustu. Bazen fısıltısından sonra Lily gülümsemeye başladı, bazen sadece ciddi bir şekilde başını salladı. Babamın ona tam olarak ne söylediğini sorduğumda kızım her zaman şöyle cevap verdi:
—Bu bizim sırrımız, Anneciğim.
İlk başta beni eğlendirdi bile.
Peki baba ile kız arasındaki küçük sırrın nesi var? Karışmamaya karar verdim. Ancak her yeni günde davranışları giderek daha gizemli hale geldi. Daniel bazen Lily’yi mutfağa, salonun uzak köşesine ya da merdivenlere götürürdü. Orada birkaç kelime söyledi ve kızından bunları kendisinden sonra tekrarlamasını istedi. Bir anda yakınlarda belirirsem, hemen sustular ve sanki hiç konuşma yokmuş gibi davrandılar.
Bir akşam Lily’nin odasına girdim ve onu önde gördüm bir ayna. Yansımasına dikkatle baktı ve bazı kelimeleri zar zor duyulabiliyordu.
—Ne yapıyorsun tatlım?
Lily ürperdi, keskin bir şekilde bana doğru döndü ve ellerini arkamda sakladı.
— Hiçbir şey.
—Baba senden bir şey öğrenmeni mi yoksa söylemeni mi istedi?
Kız gözlerini indirdi.
— Sana söyleyemem.
İşte tam bu sırada Daniel odaya girdi. Önce bana baktı, sonra Lily’ye.
— Şimdilik evine git tatlım.
Kızım dışarı çıktığında doğrudan kocama benden sürekli ne sakladıklarını sordum.
—Aramızdaki küçük bir oyun, — diye yanıtladı. — Kesinlikle endişelenecek hiçbir şeyiniz yok.
Ama sesinde bir şey beni telaşlandırdı. Çok yoğun konuşuyordu, hiç de her zamanki gibi sakince konuşmuyordu.
O gece uyku yoktu. Daniel’in yanında yattım ve zihinsel olarak son haftaların tüm tuhaflıklarına geri döndüm: Lily’nin kaçamak cevapları, kocasının sürekli fısıltıları, odaya her girdiğimde ani sessizlikleri ve karşılıklı hızlı bakışlar.
Ertesi gün kızımla yalnız konuşmaya karar verdim.
— Lily, bir şeyi unutma. Annenden bir şey saklamanı isteyen olursa bana her zaman söyleyebilirsin zaten.
Bana dikkatle baktı.
— İyi bir sır olsa bile mi?
— Kesinlikle. Özellikle de sizi endişelendiriyor veya rahatsız ediyorsa.
Kız birkaç saniye sessiz kaldı.
— Babam henüz hazır olmadığımı söylüyor.
İçimde her şey soğudu.
— Neye hazır değil?
Ama konuşmayı bitirecek vaktimiz olmadı. Tam o sırada ön kapı açıldı — Daniel işten döndü. Lily hemen kanepeden fırladı ve onu karşılamak için koştu.
Kocası kızına sarıldı ve tekrar kulağına doğru eğildi.
Bu sefer Lily gülümsemedi. Bunun yerine gergin bir şekilde doğrudan bana baktı.
Kalbim tatsız bir şekilde battı.
İki gün sonra bir şey oldu ve sonrasında artık kendimi tüm bunların zararsız olduğuna ikna edemedim.
Yatak odasında kirli şeyleri topluyordum ki koridordan Daniel’in sesi geldi:
— Gel, Lily. Şimdi deneyelim. Sadece anne bir şey duymamalı.
Dondum kaldım.
Birkaç saniye sonra banyoya girdiler ve kapıyı arkalarından kapattılar. Sonra kilide belirgin bir tıklama oldu.
Sanki buzlu suyla ıslanmış gibiydim.
Çamaşırlarımı bıraktım ve neredeyse koridor boyunca koşuyordum. Geliyor banyo, kalemi çektim.
Kilitli.
— Daniel, kapıyı aç!
Kimse cevap vermedi.
— Daniel! Hemen açın!
İçeride birkaç saniye sessizlik vardı. Sonra sessiz bir fısıltı ve ardından — su sesi duydum.
Kaygı anında gerçek korkuya dönüştü.
Avucumu yüksek sesle vurmaya başladım kapılar.
— Şimdi aç!
— Anne, bekle! — Lily aniden banyodan bağırdı.
Onun isteği beni daha da kötüleştirdi.
— Hayır! Hemen kapıyı açın!
Daha sonra ne oldu — yorumlarda okundu.
Sonunda kilidin dönüşünü duydum. Kapı hafifçe açıldı, ve hemen içeri girdim.
Daniel lavabonun yanında duruyordu. Yanında tam giyinmiş bir Lily vardı. Kimse duş almadı, banyoda buhar ya da dağınık şeyler yoktu.
Ama yerde küçük bir müzik hoparlörü vardı ve tüm ayna çok renkli kağıt yapraklarıyla kaplıydı.
Birinin üzerinde büyük harflerle şöyle yazıyordu:
«Fear»’inizden daha güçlüsünüz.
Diğer tarafta:
«Mom you» ile gurur duyacaktır.
Önce kocama sonra kızıma baktım ve ne olduğunu hiç anlamadım.
—Bütün bunlar ne anlama geliyor?
—Bütün bunlar ne anlama geliyor?
Daniel ağır bir şekilde iç çekti.
—Birkaç gün daha sana hiçbir şey söylememek istedik.
— Ne hakkında konuşmuyor musun? Peki neden tüm bunlar benden saklanmak zorundaydı?