Laura, ölmeden önce kız kardeşinin, ihtiyacı olacak bir sonraki hasta çocuğa saçından yapılmış bir peruk vermek istediğini bilmiyor.
Kazadan sonra Laura o aylara dair anılarını kaybetti. Doktor, hatırlamasını sağlamaya çalışmanın onu tekrar tamamen kırabileceğini söylüyor.
Lütfen, fırsatın olursa iki kız kardeşin başlattığı şeye devam et. Ancak Laura’ya gerçeği ancak onu duymaya hazır olduğundan emin olduğunuzda söyleyin.
Diz çöktüm.
Anılarımda hep tek çocuk oldum. Annem bana kazadan önceki kayıp ayların önemli olmadığını söyledi.
Ama bir zamanlar bir kız kardeşim vardı.
Anna.
O hastaydı ve ne zaman saçlarım yeterince uzasa, onu kesip aynı hastalıktan muzdarip insanlara aktarıyordum.
Daniel saçımı tutmadı. Yirmi yıl boyunca onları hastalar için peruk yapan bir kuruluşa gönderdi. Ayrıca her peruğun yapım masraflarını da gizlice ödedi.
Hastaneye dönmeden önce Martha’yı görmeye gittim.
Son zarfı bana verdi.
—Daniel her zaman bir gün sana her şeyi kendisinin anlatacağını söylerdi, — diye fısıldadı. — Ama her seferinde seni tekrar kaybedeceğinden korkuyordu.
Daniel gözlerini açtığında hastane yatağının yanında oturuyordum.
Saçlarıma baktı ve zayıf bir şekilde sordu:
— Uzadılar mı?
Elini tuttum.
— Evet. Ama bir dahaki sefere onları kestiğimde, bu benim kararım olacak.
Gözleri doldu.
Onu affettim ama duyması gerekeni de söyledim.
İyi bir nedeni olması ona yirmi yıl boyunca bedenim hakkında karar verme hakkı vermedi. Bana gerçeği daha önce söyleyebilirdi ve bunu kabul edecek kadar güçlü olduğuma inanabilirdi.
Yıl dönümümüzde yine Martha’nın sandalyesine oturdum.
Daniel bu sefer hiçbir şey talep etmedi.
Martha’dan saçımı kesmesini kendim istedim.
Ve makası kaldırdığında sonunda kız kardeşimin sesini hatırladım:
—Saçlarım beni kurtaramazsa, en azından gülümsemeyi başkasına geri versin.