Victor elinde bir buket çiçekle bekleme odasına girdi ve mutlu bir şekilde seslendi, “Gelecekteki oğlum bugün nasıl?”
Naomi gergin bir kıkırdama yaparak elbisesini yumuşattı. “Ultrason taramasına henüz başlamadık Victor.”
Miriam, Naomi’nin elini sevgiyle sıktı. “Bugün her şey mutlak mükemmellik olacak canım.”
Birkaç dakika sonra Dr. Harrison muayene odasına girdi, kalabalık odayı kibarca karşıladı ve ultrasona başladı. Victor hevesle parlayan ekranı işaret ederek bağırdı, “Kafası orada mı?”
Dr. Harrison hafifçe başını salladı. “Evet, bu fetal profildir.”
Walter köşeden gururlu bir kahkaha attı. “Şu güçlü çene çizgisine bakın. Zaten Reynolds’un imzası olan çenesi var!”
Samantha anlaşarak kıkırdadı. “Ve kesinlikle Victor’un burun yapısına sahip!”
Doktor sessiz kaldı ve Naomi’nin tıbbi alım evraklarına bakmadan önce monitöründeki ölçümleri defalarca kontrol etti. Tarihlere bir kez, sonra iki kez çapraz referans verdi, profesyonel tavrı aniden çok ciddileşti.
Naomi vardiyayı hemen fark etti ve gülümsemesini kaybetti. “Bebekte bir sorun mu var Doktor?”
“Hamileliğin kendisi son derece sağlıklı ve normal görünüyor, diye güvence verdi Dr. Harrison, gözleri dosyaya sabit kalmasına rağmen. “Ancak hasta formlarınızda doldurduğunuz zaman çizelgesi tarihlerini açıklamam gerekiyor.”
Victor kafa karışıklığı içinde kaşlarını çatarak yaklaştı. “Tarihlerle ilgili sorun ne gibi görünüyor?”
“Dr. Harrison dikkatlice açıkladı. Bu hamileliği yaklaşık on dört hafta olarak listelediniz. “Bununla birlikte, bu kesin fiziksel ölçümler, yirmi bir hafta boyunca süren bir hamilelik ile tamamen tutarlıdır.”
Victor defalarca gözlerini kırparken odanın üzerine ağır, boğucu bir sessizlik çöktü. “Yirmi bir hafta?” boş boş tekrarladı.
“Evet, bugünkü gelişimsel büyüklüğe dayalı klinik tahminim bu olacaktır, dedi Dr. Harrison açıkça. “Tarihleme biraz farklılık gösterse de, yedi haftalık bir tutarsızlık oldukça önemlidir.”
Samantha’nın gözleri aydınlanmada genişledikçe Naomi ölümcül derecede solgunlaştı. “Bir dakika, ” Samantha dedi, Victor ve Naomi arasında ileri geri bakarken sesi kesiliyordu. “Siz ikiniz yirmi bir hafta önce çıkmıyordunuz bile!”
Victor yerinde dondu, yüzü kızardı. “O zamanlar konuşuyorduk, değil miydik?”
Naomi herkesin bakışlarından kaçınarak muayene masasında rahatsız bir şekilde yer değiştirdi. “Victor, lütfen, burası özel zaman çizelgemizi tartışmak için gerçekten uygun bir yer değil.”
Walter kişisel dijital takvimini kontrol etmek için telefonunu hızla çıkardı. “Walter soğuk bir tavırla, yirmi bir hafta önce gebelik tarihinin Şubat ayı başına getirileceğini söyledi.
Miriam yüksek sesle nefesini tuttu ve elini ağzının üzerine koydu. “Victor, Şubat ayının ilk haftasında dört günlük bölgesel inşaat konferansı için San Diego’daydı!”
Naomi doğrulmaya çalıştı, sesi hafifçe titriyordu. “Ultrason tarihleri sadece kaba tahminlerdir, tamam mı? Hiçbir zaman tam olarak kesin değiller!”
Dr. Harrison boğazını yavaşça temizledi ve onlara yer açmak için kapıya doğru ilerledi. “Kesin gebelik zaman çizelgesine ilişkin derin kişisel endişeler varsa, birincil doktorunuzla resmi bir konsültasyon planlamanızı şiddetle tavsiye ederim.”
Doktor odadan çıktığında Victor yoğun bir inançsızlıkla Naomi’ye baktı. “Bana özellikle bu bebeğin Sevgililer Günü’nden sonra hamile kaldığını söylemiştin!” bağırdı.
“O sıralarda olduğunu düşündüğümü söyledim!” Naomi savunmada geri döndü.
Samantha kollarını sıkıca kavuşturdu, eski sıcak tavrı tamamen gitti. “Düşündün?” acımasızca tükürdü.
Reynolds’un büyük kutlaması aile planlanmış olsaydı, birkaç saniye içinde tamamen çökmüş, tam bir sessizlik içinde birbirlerine bakmışlardı.
BÖLÜM 3
Dış hatlar terminalinde kızlarım beni kapıya doğru yürürken gördüler ve geniş gülümsemelerle koşarak geldiler. “Anne!” dokuz yaşındaki Abigail, beş yaşındaki Charlotte tam arkasına atılırken kollarını belime dolayarak seslendi.
Güvenilir aile dadımız Bayan Gable, istiflenmiş bagajımızın yanında sıcak ve güven verici bir gülümsemeyle duruyordu. Aylarca Londra dışındaki yeni mülkümüze resmi taşınmamızı ayarlamama yardım ederek sorunsuz bir geçiş sağladı çocuklar.
Annem yıllar önce Vance Global Logistics’in Avrupa genel merkezini yönetmek için İngiltere’ye taşınmıştı ve her iki kız da yakınlardaki harika bir özel akademiye kaydolmuştu. Gizlice kaçmıyorduk, çünkü Victor’un yeni adresi, tam yasal ziyaret hakları vardı ve gerekli tüm belgeleri kendisi imzalamıştı.
Charlotte paltomu çekiştirerek parlak gözlerle bana baktı. “Anne, İngiltere’deki yeni evimizin büyük bir çiçek bahçesi mi olacak?”
Yıllardır özlediğim bir sevinci hissederek usulca güldüm. “Evet tatlım, aslında arka bahçesinde devasa bir bahçesi var.”
“Gerçekten öyle mi?” Charlotte, uçağa binmeye hazırlanırken elimi sıkıca tutarak sevinçten ciyakladı.
Çocuklarımla birlikte o hareketli havaalanı terminalinde dururken, on yılı aşkın bir süredir ilk kez kendimi tamamen özgür hissettim. Biniş hattında beklerken telefonum çantamda çılgınca vızıldamaya başladı ve Victor’un adını tekrar tekrar ekrana yansıttı.