Siyah klasörde George’un elinde yazılmış bir mektup vardı. Ellerim o kadar titriyordu ki çarşafı tutamadım, Daniel aldı ve yüksek sesle okumaya başladı.
Yıllar önce George, Margaret ve fotoğraftaki aynı yabancı —, Richard — adında bir adam küçük bir atölyede birlikte çalıştı ve suyu arıtmak için tasarlanmış bir cihaz yarattı.
George ana mekanizmayı buldu ama patent başvurusunda bulunacak parası yoktu. Daha sonra Margaret, bir zamanlar annesinden miras kalan evi sattı ve satıştan elde ettiği her şeyi kelimenin tam anlamıyla son dolara kadar projeye yatırdı.
Bu yüzden bunca yıldır bana paranın George’un görevi olduğunu söylüyor.
Ancak Margaret’in bana ayda bir zarf içinde getirdiği beş yüz dolar gerçekte patentin getirdiği kârın yalnızca küçük bir kısmıydı.
Ama asıl sır çok daha ciddi çıktı.
Richard, George’un adını kasıtlı olarak tüm belgelerden çıkararak geliştirmeyi kendisi satmaya çalıştı. George bunu öğrendiğinde ve mahkemeye gitmeye karar verdiğinde sağlık durumu beklenmedik bir şekilde ve hızla kötüleşti.
George’un ölümünden sonra Margaret, Richard’a yedi yıl daha dava açtı. Sonunda gerçeği kanıtlamayı ve yasal olarak kocama ait olan payı iade etmeyi başardı.
Richard’ın mahkeme kararına itiraz edip paranın haklarını tekrar talep etmesinden korktuğu için meblağın tamamını bana bir kerede vermedi. Buna ek olarak Margaret, kocamın ölümünden sonra son derece zor bir duygusal durumda olduğumu ve beni kandırıp tüm servetimi kaybedebilecek insanların kurbanı olabileceğimi anlamıştı.
George’un mektubunun son satırları sonunda kalbimi kırdı.
«Ellen, eğer bu mektup şu anda senin elindeyse Margaret artık ortalıkta yok demektir. Ölümümden sonra sana ve çocuklarımıza bakacağıma söz verdi. Her ay mutfak masanıza bıraktığı zarf hiçbir zaman düzenli bir geri ödeme olmadı. Bu yüzden ölümden sonra bile seninle ilgilenmeye devam ettiğimi hatırlatmak istedim. Margaret beni bir erkek kardeş gibi seviyordu çünkü uzun zaman önce onun hayatını kurtarmıştım. Ve şimdi ailemi kurtardı».
Aynı klasörde Margaret’in geride bıraktığı küçük bir not da vardı.
«Bunca yıldır benden şüphe etmene neden olduğum için beni affet. Sahip olduğun paranın tamamen güvende olduğundan emin olana kadar George’a sessiz kalması için söz verdim. Bana göre sen her zaman en iyi arkadaşım Ellen’dan çok daha fazlası oldun. Hiç sahip olmadığım kız kardeşim oldun.
Ofiste oturup ağladım ve Daniel sessizce elimi tuttu.
Yirmi yedi yıl boyunca Margaret’in benden bazı utanç verici ve korkunç gerçekleri sakladığından emindim.
Ve ancak ölümünden sonra bunca yıldır ihaneti hiç gizlemediğini fark etti.
Bağlılığını sakladı.
Ve bazen güvensizlik, şüphe ve acıyla kabul ettiğim beş yüz doların bulunduğu zarflar aslında iki kişinin sessiz vaadiydi:
Hayatın zorluklarıyla baş başa kalmama asla izin vermeyeceğime dair bir söz.