Tarihlerde, bu cümleyi neredeyse en başında sık sık söylüyorum, çünkü ne tür bir ilişki aradığımı hemen dürüstçe açıklamayı tercih ediyorum. Genellikle muhatap anında tepki vermez: önce kısa bir duraklama olur, sonra dikkatli bir bakış belirir ve sonra sorular başlar, ardından konuşmanın atmosferi yavaş yavaş değişir.
Birisi bana doğrudan şunu söylüyor: «Strange option». Birisi benden böyle bir birlikteliği nasıl hayal ettiğimi daha ayrıntılı olarak açıklamamı istiyor. Ama hemen hemen her zaman, er ya da geç aynı soru sorulur:
«Ve bundan ne çıkaracağım?»
Ve ondan sonra görüşlerimiz çoğunlukla farklılaşmaya başlar.
- Ben kimim ve neden bu özel modele geldim
- Neden farklı evlerde yaşamaya daha yakın hissediyorum
- İlk buluşma: Irina ve her şeyi yerli yerine koyan soru
- İkinci toplantı: Svetlana teklife farklı baktı
- Neden aynı senaryo tekrarlanıyor
- Bugün insanların evlilik hakkında ne hissetmeye başladıkları
- İlişkilerin güncel görünümü hakkında öğrendiklerim
- Zaten neden konumumu tamamen değiştirmeyeceğim
- Her seferinde tekrar geldiğim bir sonuç
- Eğer bu hikaye seni düşündürttüyse
Ben kimim ve neden bu özel modele geldim
Adım Kirill, 51 yaşındayım. Uzun zamandır boşandım, oğlum büyüdü ve kendi hayatını yaşıyor. Kendi evim, kalıcı bir işim ve oldukça istikrarlı bir mali durumum var.
Yalnızlıktan acilen kaçmama gerek yok ve sırf «, böyle olması gerektiği için bir aile kurmaya hiç çabalamıyorum. Benim için ilişkilerin içeriği her zamanki sosyal fikirlere uymaktan çok daha önemli.
Resmen yeniden evlenmeye gerçekten hazırım. Ama eşlerin illa yirmi dört saat aynı çatı altında olması gerektiğini düşünmüyorum.
Neden farklı evlerde yaşamaya daha yakın hissediyorum
Yaşla birlikte, hemen hemen her insan belirli bir yaşam tarzı geliştirir. Kendi alışkanlıklarınız, günlük rutininiz, konfor ve kişisel sınırlar hakkında artık vazgeçilmesi o kadar kolay olmayan fikirleriniz var.
Uzun süredir bağımsız olan iki yetişkin bir arada yaşamaya başladığında, aile içi çatışmalar neredeyse kaçınılmazdır. Ve çoğu zaman bu duygularla ilgili bile değildir. Her şey çok daha basit: kimin sessizliğe ihtiyacı var, kimin mükemmel düzeni seviyor, kimin geç yatmaya alışkın, kimin kendi alanına ihtiyacı var.
Klasik aile modelini çoktan geçtim ve kendi deneyimlerimden bazen iyi ilişkileri bile yok eden şeyin günlük rutin olduğunu gördüm.
Yani bugün sendikayı biraz farklı görüyorum:
— herkes kendi konutunu tutar
— haftada birkaç kez buluşuyoruz
—yakınlık, her ikisi de istediğinde meydana gelir, «değil çünkü to» olması gerekir
—time birlikte hoş bir etkinlik olmaya devam ediyor ve tanıdık bir sorumluluğa dönüşmüyor
Benim için bu yaklaşım soğukluk ya da mesafe değil, karşılıklı saygı, ilgi ve iç huzuru daha uzun süre sürdürme fırsatı anlamına geliyor.
İlk buluşma: Irina ve her şeyi yerli yerine koyan soru
Irina 46 yaşında ve muhasebeci olarak çalışıyor. Neredeyse anında ortak bir dil bulmayı başardığımız sakin, hoş, bakımlı bir kadın. Uzun süre iş, günlük yaşam, alışkanlıklar, geçmiş deneyimler hakkında konuştuk ve bir noktada beklentilerim hakkında dürüstçe konuşmaya karar verdim.
Resmi bir evlilik düşündüğümü ama aynı zamanda ayrı yaşamak istediğimi anlattım. Sürekli ev baskısı ve her gün birbirine uyum sağlama ihtiyacı olmadan.
Irina dikkatle dinledi ve sözümü hiç kesmedi.
Devam ettim. Siparişi, her zamanki ev yapımı yemekleri ve sakin ortamı takdir ettiğimi söyledi. İş çok zaman alıyor, bu yüzden evde dinlenmek ve kimin ne pişirmesi, temizlemesi veya yeniden düzenlemesi gerektiğini sürekli olarak öğrenmek istemiyorum.
Kısa bir duraklamadan sonra Irina oldukça doğrudan sordu:
«Tamam. Bu durumda ne elde ederim?»
Aynen o zaman düşündüğüm gibi cevap verdim:
«Eşin resmi statüsü, istikrar ve yakınlarda güvenilir bir adam».
Biraz duraksadı ve ardından oldukça sakin bir şekilde şunları söyledi:
«Ama şimdi bile geçimimi sağlıyorum ve istikrarlı yaşıyorum. O halde neden benden ek sorumlulukların ortaya çıkacağı başka bir eve ihtiyacım var?»
İşte bu sözden sonra muhabbetimiz yavaş yavaş sönmeye başladı.
İkinci toplantı: Svetlana teklife farklı baktı
Svetlana 49 yaşında. Kendisi de boşanmış ve yetişkin bir kızı var. Bir restoranda tanıştık ve ilk saatlerde her şey oldukça iyi gitti: gündelik sohbetler, ortak ilgi alanları, şakalar, bariz karşılıklı sempati.
Olası ilişkiler söz konusu olduğunda modelimi tekrar anlattım: kayıtlı evlilik, ayrı konaklama, düzenli toplantılar, seyahat, ortak tatiller ve ev işlerinde biraz yardım.
Sonuna kadar beni dinledi ve hafifçe sırıttı.
«Aile hayatını bir programa göre sunduğunuz ortaya çıktı?» — Svetlana’ya sordu.
Bunu bir program olarak değil, ilişkiler ve kişisel özgürlük arasında makul bir denge olarak gördüğümü anlatmaya çalıştım.
Sonra başka bir soru sordu:
«Böyle bir evlilikte hangi işlevi yerine getirmeliyim?»
Benim için asıl olanın — ortaklık, güvenilirlik ve istikrar olduğunu bir kez daha söyledim.