Avuçlarından kir fırçaladı.
«Yeniden büyüyecek çiçekleri kestiğimi sanıyordum.» Gözleri bahçede dolaştı. «İnsanları anılarından çıkardığımı anlamadım.»
Düğünden beri ilk defa ona inandım.
Kelsey sonunda özrün neden en zor kısım olmadığını anlayacak kadar öğrenmişti.
Ortaya çıkmak öyleydi.
Aletleri toplarken Zac limonata taşıyarak yürüdü.
«İnsanları anılarından çıkardığımı anlamadım.»
Kız kardeşine gülümsedi.
«Ben de sana bir özür borçluyum.»
Kaşlarını çattı. «Ne için?»
«Nadia’dan makul kişi olmasını isteyip durdum çünkü öyle olmayacağını biliyordum.» Bana baktı. «Bu huzuru korumuyordu. Bu, daha nazik olandan maliyeti taşımasını istemekti.»
Kelsey gözlerini indirdi. «Özür dilerim.»
İkimiz de konuşma yapmadık.
«Ben de sana bir özür borçluyum.»
***
Ertesi bahar göl evi yeniden canlı görünüyordu.
Bazı çiçekler biraz farklı yerlerde ortaya çıktı.
Birkaç renk eskisinden daha yumuşaktı.
Ama büyükannenin bahçesi yeniden şeklini bulmuştu.
Bir cumartesi sabahı geldim ve Kelsey’i çoktan orada buldum.
Ben barakanın kilidini bile açmadan önce şakayıkların yanında diz çökmüş, minik yabani otları çekiyordu.
Ertesi bahar göl evi yeniden canlı görünüyordu.
Komşu kulübeyi ziyaret eden küçük bir kız çiçeklerden birine doğru uzandı.
Kelsey onu nazikçe durdurdu.
«Dikkatli ol.»
Çocuk şaşkın görünüyordu. «Neden?»
Kelsey gülümsedi. «Çünkü birisi o çiçeği bizden çok önce sevmişti.»
Küçük kız başını salladı ve geri çekildi.
Verandada sessizce durdum.
«Çünkü birisi o çiçeği bizden çok önce sevmişti.»
Göl bahçenin arkasında parlıyordu.
Kelebekler lavantada sürüklendi.
Büyükannem öldüğünden beri ilk kez, avlu geçmişte donmuş hissetmedim.
Yeniden canlı gibi geldi.
Büyükanne haklıydı.
Çiçekler gerçekten fotoğraflardan daha iyiydi.
Fotoğraflar bir anı yakaladı.
Bahçe birisinin geri gelmeye devam ettiğini kanıtladı.
Ve şimdi bir kişi daha nedenini anladı.
Çiçekler gerçekten fotoğraflardan daha iyiydi.