Gözümün önüne tek bir satır geldi:
Biyolojik babalık olasılığı — sıfır nokta sıfır yüzde.
Hareketsiz oturdum ve önüme baktım.
Belki bir saat geçmiştir. Belki iki.
Zaman duygusunu tamamen kaybettim.
Oksana mutfağa girdi.
—Senin sorunun ne? — diye sordu.
Cevap vermek yerine basılı sonucu ona verdim.
Sonucu okudu.
Ve anında rengi soldu.
—Bu bir tür… hata… — karısı fısıldadı.
— Başka ne hata? Burada her şey çok açık bir şekilde ifade ediliyor.
—Belki laboratuvar örnekleri karıştırmıştır!
— Oksana, dürüstçe cevap ver. Kimden bu çocuk?
Yüzünü avuçlarıyla kapattı ve ağlamaya başladı.
Sessizce bekledim.
Birkaç dakika içinde nihayet şunu itiraf etti:
—Bu sadece bir kez… kurumsal bir partide gerçekleşti. Dokuz yıl önce. O adamın kim olduğunu bile gerçekten hatırlamıyorum.
İçimde hala tutunmakta olan her şey çökmüş gibi geldi bana.
—Sıradan bir tanıdıktan hamile kaldığını mı söylüyorsun?
— Hiçbir şey bilmiyordum! — aceleyle tekrarladı. — Çocuğun senin çocuğun olduğundan emindim!
— Sekiz yıl, — Sessizce söyledim. — Bunu benden sekiz yıl sakladın.
Avucumu tuttu.
— Gerçekten bilmiyordum!
Ama onun gözlerine baktığımda şunu hissettim: tüm bunlar zaman en azından gerçeği kabul etti.
O akşamdan itibaren hayatım ayrı parçalara ayrılmış gibiydi.
Uyumayı neredeyse bıraktım. İşe geldi ve ruhsuz bir mekanizma olarak görevler yaptı.
Oysa en zoru her akşam eve dönmekti.
Katya yine de benimle buluşmak için dışarı koştu, kemerden bana sarıldı ve sordu:
— Baba, bugün benimle oynar mısın?
sarı saçlarını okşadım… ve kafamda yine ses çıktı: sen benim kızım değilsin.
Bir hafta önce artık bu eyaletten tek başıma çıkamayacağımı fark ettim.
Sonra ile randevu aldım bir psikoloğa.
Pavel Sergeevich hikayemi hiç kesmeden dinledi ve sonra sordu:
—Şimdi kız hakkında ne hissediyorsun?
Uzun bir süre bir cevap formüle edemedim.
— Bilmiyorum… Onu severdim. Ve şimdi ona baktığımda sadece karımın ihanetini görüyorum.
Psikolog sakince şöyle dedi:
—Başkasının çocuğunu büyütmeye devam etmek zorunda değilsiniz.
Hemen gerildim.
— Ama Katya hiçbir şeyin suçlusu değil…
—Tabii ki suçsuz, — kabul etti. — Ancak onun suçluluğunun olmaması, bu sorumluluğu üstlenmek zorunda olduğunuz anlamına gelmez.
Bir süre sessiz kaldı.
—Bazen dürüst bakım, sürekli yalanlar üzerine kurulu bir hayattan daha az zarar verir.
Aynı akşam Oksana’ya şöyle dedim:
— Seni bırakıyorum.
Ağladı, her şeyi düşünüp kalmasını istedi, en azından Katya’nın iyiliği için.
Ama şöyle cevap verdim:
— Sekiz yıldır beni aldatan bir kadının yanında yaşamaya devam edemiyorum.
Eşyalarımı katlayıp evden çıktım.
Kısa süre sonra boşanma davası açtı ve ardından babalık kayıtlarına itiraz etmek için mahkemeye gitti.
Muayene biyolojik bir baba olmadığımı doğruladı.
O günden bu yana altı ay geçti.
Oksana, Katya’nın gerçek babasını bulmaya çalışıyor, ancak şu ana kadar arayışı hiçbir yere varmadı.
Bazen Katya beni arar.
Telefona ağlıyor ve soruyor:
— Baba… neden artık bize gelmiyorsun?
Ve ona cevap verecek kelime bulamıyorum.
Oksana’nın arkadaşları bana sürekli mesaj atıyor:
«Masum bir çocuğu terk ettin».
«Bundan sonra kendinize nasıl erkek diyebilirsiniz?»
Ama kendim için bir şeyi anladım.
Kimseyi bırakmadım.
Sadece uzun yıllar süren aldatmaca yüzünden benim sayılmaya zorlanan çocuğu daha fazla büyütmeyi reddettim.
Ve ne kadar çok zaman geçerse, bana o kadar sık psikolog hala doğru söylüyormuş gibi geliyor.
Bazen dürüstçe ayrılmak, bir yalan içinde var olmaya devam etmekten gerçekten daha iyidir.
Ama bazı sorular hala aklımdan çıkmıyor.
Erkekler, açık yüreklilikle cevap verin: biyolojik olarak size tamamen yabancı olduğunu öğrendiyseniz bir çocuğu büyütmeye devam edebilir misiniz?
Kadınlar, bu kadar yıl kendi kocanızdan böyle bir sırrı nasıl saklayabilirsiniz?
Ve eğer bir gün kocan eve başka birinin çocuğunu getirip seni yıllarca bunun kendi bebeğin olduğuna ikna etse onu affedebilecek miydin hiç?