Tek oğlum İlya ve ben her zaman saygı, makullük ve kişisel sınırların anlaşılması üzerine ilişkiler kurmaya çalıştık.
Yakın zamanda yirmi beş yaşına girdi. Üniversiteden mezun oldu, en sıradan başlangıç maaşıyla bir lojistik şirketinde yönetici olarak işe girdi ve altı ay önce seçtiği kişiyi gururla sicil dairesine götürdü.
Alina daha yeni yirmi iki yaşına girmişti. Dolgun dudakları, kirpik uzantıları ve rafta sakince toz toplayan şüpheli bir üniversiteden diploması olan güzel bir kız. Düğünden önce yavaş yavaş bir solaryumda yönetici olarak çalıştı ve kağıt parçalarını ikiye iki programa göre taşıdı.
Kocam ve ben, o eski okulun insanları, gençlerin düğün masraflarını yürekten ödedik, kenar mahallelerde tek odalı mütevazı bir dairenin ön ödemesine yardım ettik ve rahat bir vicdanla nefes verdik, artık sonunda biraz yaşayabileceğimize karar verdik. kendimiz için.
Ancak geçen Pazar günü, yeni evliler her zamanki aile yemeğimize uğramaya tenezzül ettiğinde, en yüksek kategorideki gündelik saçmalıklarla cömertçe tatlandırılmış, maviden bir cıvata gürledi.
Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım: Ördeği elmalarla, dilimlenmiş salatalarla pişirdim, özel turtamı pişirdim. Masaya oturduk, çay içtik ve sakince havadan bahsettik.
Ve sonra Ilya, boş tabağı bir kenara iterek önemli bir şekilde boğazını temizledi, sevgili karısını omuzlarından kucakladı ve neredeyse veliaht prense benzeyen bir ses tonuyla ilan etti:
«Anne, Baba. Alinochka ve ben yetişkinlere yönelik ciddi bir karar verdik. Yarın bir istifa mektubu yazıyor. Eşim artık çalışmıyor».
Bu sözler üzerine Alina bakışlarını mütevazi bir şekilde indirdi, kusursuz manikürünü düzeltti ve derin bir nefes aldı, solaryumdaki çalışmasının ne kadar dayanılmaz bir ağır emek olduğunu tüm görünümüyle gösterdi.
Kocam ve ben birbirimize baktık.
«Eh, bu seni ilgilendirir, son», — koca omuz silkti. «Altmış bin maaşınızın ipotek, bakkaliye ve kamu hizmetleri için yeterli olduğundan eminseniz — kime itiraz edeceğiz? En azından bir erkeğin kararı.
Ama bize karşı hafif bir üstünlük ifadesi — geçen yüzyılın karanlık, geri insanları aniden Ilya’nın yüzünde belirdi.
«Baba, sen sadece kavramı anlamıyorsun», — oğlumuz bize öğretmeye başladı, açıkça bazı moda İnternet akıl hocası yeniden anlatarak. «Alina başkasının amcası için çalıştırılmıyor. Bir kadın kaynakta olmalı, evi doğru enerjiyle doldurmalı ve bir erkeğe büyük başarılar için ilham vermelidir. Yorulursa finansal akış kesilecek!»
«Ne kadar ilginç», — Tatlı bir şekilde söyledim, sol gözümün seğirmeye başladığını hissettim. «Otuz beş bin ipotek ile bu akışı tam olarak nasıl sürdürmeyi planlıyoruz?»
Ve sonra yirmi beş yaşındaki «miner»’im o kadar parlak ve küstahça temiz bir iş planı hazırladı ki geriye sadece ayağa kalkıp alkışlamak kaldı.
«Burada yardımınıza ihtiyacımız var!» — Ilya sevinçle söyledi. «Sen bizim ebeveynlerimizsin. Hayatını zaten yaşadın. Kendi dairen var, ücretli. Babam iyi para kazanıyor, sen de kazanıyorsun. Her şeyi hesapladık: ipoteğimizi alırsanız ve Alinochka’nın temel ihtiyaçları — kuyu, çiviler, kadınların enerjisine uygunluk, bir kafe — için kırk bin daha verirseniz, o zaman düşük günlük sorunlar dikkatimi dağıtmadan sakin bir şekilde kendimi arayabilir ve ruhsal olarak gelişebilirim.!»
Alina’ya baktım. Kız tamamen rahatsız edilemez bir yüzle oturuyordu ve yasal eş statüsünün, masrafları kayınpederine ait olmak üzere kendisine otomatik olarak ömür boyu tam bakım aboneliği vereceğinden içtenlikle emindi.
Mutfak fırtınası yaratmak, kalbimi tutmak, kediotu içmek ya da onlara babamla doksanlı yıllarda haftanın yedi günü nasıl hayatta kaldığımız ve çalıştığımız hakkında uzun bir ders vermek yerine, aniden kristal berraklığında, neredeyse zehirli bir sakinliğe kapıldım.
Güzelce durakladım, dudaklarımı peçeteyle hafifçe ıslattım ve genç toplum grubumuza sevgiyle gülümsedim.
«Ilya, oğlum, planın tek kelimeyle olağanüstü. Yüzyılın gerçek bir girişimi! Ama babanla benim de sana önemli haberlerimiz var», — dedim, zaten her şeyi anlayan ve kahkahasını zar zor tutabilen kocama dönerek. «Ayrıca her şeyi tartıştık ve kadın akışımın kritik derecede tükenmiş bir durumda olduğu sonucuna vardık».
Alina’nın yüzündeki gülümseme neredeyse hiç fark edilmeyecek kadar bocaladı.
«Evet Evet! Yirmi beş yıl boyunca baş muhasebeci olarak çalıştım ve iç mali akışım tamamen kurudu», — Son derece ciddi, ilham verici bir sesle devam ettim. «Yani yarın istifa mektubumu patronun masasına da koyuyorum. Evde oturacağım, makrome dokuyacağım ve babanıza ilham vereceğim».
«Ama anne…» — Ilya kafa karışıklığı içinde gözlerini kırpıştırdı. «Ama elbette…»
«Ve dad», — Acımasızca sözünü kestim, — «baba da sistemin kölesi olmaktan yorulduğunu fark etti. Bırakır, bir olta satın alır ve havuz sazanı üzerinde derin meditasyona girer. Yani oğlum, artık sen bizim geçimini sağlayan asıl kişisin, yüksek titreşimli bir adamsın ve biz de senin rızkına geçmekten mutluluk duyuyoruz. Yarın ilk çeviriyi bekliyoruz. İpoteğimizi ödemenize gerek yok ama ayda en az yüz bin kişiyi babamın eşyalarına ve spa gezilerime ayıracak kadar nazik olun. Biz aileyiz. Birbirimize destek olmamız lazım!»