Düşündüm ki.
— Bilmiyorum. Eskiden onu severdim. Ve şimdi… şimdi ona bakıyorum ve onda karısına ihaneti görüyorum.
— Onu bir daha sevebileceğini düşünüyor musun?
— Bilmiyorum.
Pavel Sergeevich hafifçe öne doğru eğildi ve şöyle dedi:
— Dmitry, sana doğrudan söyleyeceğim. Başkasının çocuğunu büyütmeye mecbur değilsin.
Donmuş durumdayım.
Şöyle devam etti:
— Aldatıldınız. Sekiz yıl boyunca kendinin olmayan bir çocuk için baba olarak kullanıldın. Gitmeye hakkın var.
— Ama Katya hiçbir şeyin suçlusu değil.
— Suçsuz. Ama bu onu senin sorumluluğun yapmaz. Biyolojik bir babası var. Karın onu arasın. Nafaka versin, kızının sorumluluğunu alsın.
— Ya onu bulamazsa?
— Bu onun sorunu. Senin değil.
Sessizdim, duyduklarımı kavramaya çalışıyordum.
Pavel Sergeeviç şöyle devam etti:
— Kalırsanız, her gün bu çocuğa bakacak ve ihaneti ve yalanları hatırlayacaksınız. Bir kızın senin olmadığını bilerek onu gerçekten sevebilir misin?
— Büyük olasılıkla hayır.
— Ve çocuklar her şeyi hisseder. Katya, babasının onu reddettiği hissiyle büyüyecektir. Bu ömür boyu sürecek bir yaralanma.
Duraksadı ve ekledi
— Yakın durup çocuğun ruhunu soğuk ve yalanla kırmaktansa dürüstçe ayrılmak daha iyidir.
Neye karar verdiğimi
Psikologdan ayrıldığımda eve kadar sadece bunu düşündüm.
Sekiz yıl boyunca Katya’nın babasıydım. Onu anaokuluna, sonra okula, kulüplere götürdüm. Yatmadan önce masal okurum. Hasta olduğunda onu tedavi etti. Ağladığında beni sakinleştirdi.
Ama o benim değil. Bunca zamandır başkasının çocuğunu büyütüyordum. Ve karısı sessizdi.
Aynı akşam Oksana’ya şöyle dedim:
— Gidiyorum.
Hemen gözyaşlarına boğuldu:
— Nerede? Neden?
— Çünkü artık yapamam. Bana sekiz yıl boyunca yalan söyleyen bir kadının yanında yaşayamam. Benim olmayan bir çocuğu büyütmeye devam edemem.
— Ama onu seviyordun!
— Sevildi. Şu ana kadar onun benim olduğundan emindim. Şimdi ona bakıyorum ve ihanetini görüyorum.
Oksana önümde diz çöktü:
— Gitme! Katya’nın iyiliği için! Seni babası olarak görüyor!
Ona baktım ve şöyle cevap verdim:
— Belki de gerçek babasının kim olduğunu öğrenmenin zamanı gelmiştir.
Ben ayrıldım. Tek odalı küçük bir daire kiraladım. Boşanma davası açıldı. Mahkeme aracılığıyla babalığa itiraz etti.
Mahkeme benden yana tavır aldı. Babalığım iptal edildi.
Neden kararımdan pişman değilim
O zamandan bu yana altı ay geçti. Oksana, Katya’nın biyolojik babasını bulmaya çalışıyor. Şu ana kadar — kurumsal etkinliği dokuz yıl önce sonuçsuz kaldı ve güya kim olduğunu bile hatırlamıyor.
Katya zaten kendi babası olmadığımı biliyor. Ona göre Oksana, sanki aşkımdan düştüğüm için ayrılmışım gibi ona «’ye gerçeği » —’i anlattı.
Benim için zor. Bazen Katya arar, ağlar ve sorar:
— Baba, neden bizi bıraktın?
Ve ona ne diyeceğimi bilmiyorum. Onun benim olmadığını söylemek mi? Annesinin bana ihanet ettiğini mi söylüyorsun?
Sessizim. Ve sadece kapat.
Oksana’nın arkadaşları bana kızgın mesajlar yazıyor: «Çocuğunu terk ettin. Bunun peşinde nasıl bir adamsın?»
Ama bir şeyi biliyorum: Kimseyi bırakmadım. Sadece aldatmaca ile bana dayattıkları başkasının çocuğunu yetiştirmeyi bıraktım.
Pavel Sergeevich haklı çıktı. Dürüstçe ayrılmak, kalıp çocuğunuzun ruhunu sahte sevgiyle çirkinleştirmekten daha iyidir.
Erkekler, karınızı affedebilir ve çocuğunuzun sizin olmadığını öğrenirseniz onu büyütmeye devam edebilir misiniz? Yoksa bu kurtulamayan bir ihanet mi?
Kadınlar, açıklayın: sekiz yıl boyunca kocanızdan çocuğun onun olmayabileceğini nasıl saklayabilirsiniz? Gerçekten hiç bilmeyeceğini mi sandın?
Erkekler, kim başkasının çocuğunun yanında kalır «kendi iyiliği için» — bunun neden doğru olduğunu düşündüğünüzü açıklıyor?
Kadınlar, kocanız eve başka birinin çocuğunu getirse ve sizi sekiz yıl boyunca bunun ortak şeyiniz olduğuna ikna etse, hiçbir şey olmamış gibi affedebilir ve yaşamaya devam edebilir miydiniz?