On yaşındaki kızım Emma her gün aynı ritüeli tekrarladı: okuldan sonra eşiği geçer geçmez sırt çantasını girişe attı ve hemen banyoya koştu.
İlk başta bunda endişe verici bir şey görmedim. Çocuklar eve yorgun, terli, bazen de — lekeli, tazelenmek istedikleri için oldukça doğal bir şekilde gelirler. Ancak zamanla fazla hassas, neredeyse mekanik hale geldi. Konuşmak yok, atıştırmak yok, düzenli bir selamlama bile yok. Bazen sadece hareket halindeyken şunu attı:
— Banyodayım!
Ve sonra kendini içeriden kilitledi.
Bir akşam yine de ihtiyatlı bir şekilde sordum:
— Emma, neden her gün ilk duş alıyorsun?
Hafifçe gülümsedi ve cevap verdi
— Sadece temiz olmayı seviyorum.
Kelimeler basitti ama nedense beni hiç sakinleştirmediler. Tam tersine —’in içi küçülmüş gibi görünüyordu. Emma hiçbir zaman düzene pek düşkün olmadı. Çoraplarını değiştirmeyi unutabilir, odaya bir şeyler saçabilir ve kıyafetlerinde bir leke fark etmeyebilirdi. Ve sonra aniden — «pure» olmayı sever. Önceden hazırlanmış bir cevap gibi kulağa doğal gelmiyordu.
Bir hafta sonra, banyo suyu zayıf bir şekilde boşaltmaya başladı. Yavaşça ayrıldı ve yüzeyde bulanık grimsi bir kaplama belirdi. Eldivenlerimi giydim, ızgarayı giderden çıkardım ve temizlemek için plastik bir çubuk aldım.
Bir saniye sonra kendini bir şeye kaptırdı. Sıradan bir saç yığını olduğuna karar vererek çektim.
Ama borudan ince ipliklerle iç içe geçmiş ıslak, birbirine dolanmış koyu renk bir saç parçası çıktı. Daha sert — çektim ve onunla birlikte sabun balçıkla birbirine yapıştırılmış bir kumaş parçası çıktı.
Bunlar artık sadece iplik değildi.
Kumaştı.
Onu su akıntısının altına getirdim. Kir yıkandığında tanıdık desen — açık mavi kafes ortaya çıktı. Emma’nın okul eteğiyle tamamen aynı.
Parmaklarım soğudu.
Kıyafetlerin kendisi kanalizasyona girmez. Bir şey bozulduğunda oraya koyarlar. Delillerden kurtulmaya çalıştıklarında. İzlerini saklamak istediklerinde.
Bir kumaş parçasını ters çevirdim ve üzerinde kahverengimsi ama yine de fark edilebilir bir — lekesi gördüm.
Sadece pislik değildi.
Kalbim o kadar sert çarptı ki neredeyse fiziksel olarak duydum. Evde sessizlik vardı. Emma henüz okuldan dönmedi.
Çılgınca makul bir açıklama bulmaya çalıştım. Belki düşmüştür. Dizimden sakatlandı. Eteğimi kirlettim. Ancak her gün banyoya kilitlenmesi birdenbire tamamen farklı bir anlam kazandı. Artık alışkanlık gibi değildi. Daha çok bir ihtiyaç gibi.
Telefonu aldığımda ellerim titriyordu. Akşamı beklemedim ve hemen okulu aradım.
— Lütfen bana Emma’nın iyi olduğunu söyle? Yaralanma oldu mu? Belki okuldan sonra bir şey olmuştur? Her gün eve geliyor ve hemen duşa giriyor…
Hattın diğer ucunda sessizlik vardı.
Çok uzun.
Sonra sekreter usulca şöyle dedi:
— Bayan Miller… acilen okula gelmeniz gerekiyor.
Ağzım kurudu.
— Neden? Ne oldu?
Ve sonra sırtına soğukluk gönderen bir cümleyle cevap verdi:
— Çünkü çocuğu okuldan hemen sonra yıkanmaya gittiği için arayan ilk anne siz değilsiniz.
Geldiğimde müdür ve okul psikoloğu beni bekliyordu zaten. Yüzlerinden anlaşılıyordu: mesele ciddiydi.
— Lütfen bana doğrudan neler olduğunu anlatın, — sordum.
Yönetmen yoğun bir şekilde nefes verdi ve psikologla birlikte birbirlerine baktı.
— Öğrenciler arasında bir oyun ortaya çıktı. Daha büyük çocuklar tarafından icat edildi. Özel bir sohbet oluşturdular ve genç üyelere günlük görevler vermeye başladılar.
İlk başta her şey neredeyse zararsız görünüyordu. Okulda farklı çoraplar giyin. Bütün gün sessiz ol. Notu sırt çantanıza saklayın ki anne babanız bulmasın.
Ama sonra görevler gittikçe garipleşti.
Banyoda belirli bir süre kapatın. Okul üniformasının bir kısmını kasıtlı olarak kirletip saklamaya çalışın. Yetişkinlere anlatamayacağınız «secrets» ile gelin.
Tamamlanan her görev için katılımcılara puan verildi. En çok kazananlara «Favorites» — ayrı sohbet statüsü, sözde özel güven, önemli bir şeye dahil olma hissi vaat edildi.
— Kızınızın başına fiziksel olarak korkunç bir şey gelmedi, — okul psikoloğu tarafından hemen açıklığa kavuşturuldu. — Ama evet, buna katıldı.
İçimdeki her şey bitti.
Ve sonra her şey yerine oturdu.
Emma tuvalete gitmek için acele etmedi çünkü kendini yıkamak istiyordu. Başka bir görevi tamamlamak için kendini oraya kilitledi. Bazen lekeli bir kumaş parçasını saklamak gerekiyordu. Bazen — tam olarak on dakika boyunca içeride oturur ve kanıt olarak sohbete göndermek için zamanlayıcının fotoğrafını çeker.
— Çocuklar gerçekten “Chosen” arasında olmak istiyorlardı, — sessizce müdürü ekledi. — Onlara bunun kendilerini özel kılacağı söylendi.
Emma ofise getirildiğinde gözümün içine bakmaktan kaçındı.
— Anne… bu sadece bir oyun, — diye fısıldadı. — Herkes katılmak istiyordu. Reddedersen, daha sonra kovulursun.
Ve o anda en kötü şeyin farkına vardım:
benden bir şey sakladığından değil.
Ve eğer ona bir önem, kabul ve ait olma duygusu vaat ediyorsanız, on yaşındaki bir çocuğu sessiz kalmaya zorlamak ne kadar kolaydır.