— Bir yıl sonra düğünler Ona her şeyi anlattım. Ona daha fazla yalan söyleyemezdim. İlk başta ağladı. Sonra güldü. Ve sonra beni hala kocası olarak bırakmak istediğini söyledi.
Gözyaşları içinde gülümsedi.
— Neden bana söylemedin?
— Ve Rosie biliyordu…
— Sessiz kalmayı istedi. Anne babanızla ve bizimkilerle savaş başlatacağınızı söyledi aile tamamen çökecek. Bu sözü bugüne kadar, o yenisini isteyene kadar tuttum.
İkimiz de hastane koridoruna döndük.
Ben’in sebepsiz yere salı günleri Rosie’ye çiçek getirdiğini hatırladım.
En sevdiği film nasıl da ezbere aktarıldı.
Evlilikleri hiçbir zaman bir performans olmadı.
Onların aşkı gerçekti.
Ama yaptıklarım için ailemi affedemedim.
Ama anne babamı affedemedim.
— İki dakika boyunca senden nefret ettim, — fısıldadım.
— Yerinde olsam benden çok daha fazla nefret ederdim.
O anda koridor boyunca hızlı adımlar duyuldu.
Arkamı döndüm ve yaklaşan bir doktor gördüm.
Gözlerinden anladım: hazır olmadığım bir haber taşıyor.
Ayağa kalktım ve sırtımı duvara yasladım.
Hazır olmadığım bir haber taşıyordu.
Doktor bizden birkaç adım ötede durdu.
Bakışlarını Ben’den bana çevirdi.
Ama ben konuşamadan asansör çaldı.
Ailem kabinden çıktılar, paltolarını dikkatlice ellerinin üzerine attılar.
Bizi hemen fark ettiler ve yaklaşmak için acele ettiler.
— Nasıl? — anneme sordu.
Annemler asansörden indi.
— Rosie’nin durumu stabil, — doktor tarafından bildirildi. — Her iki çocuk da kendi başlarına nefes alıyor.
Hıçkırarak ağladım ve Ben’in kolunu tuttum.
Zaten ağlıyordu ve yüzünden sessiz gözyaşları akıyordu.
— Hayatta kaldı, — fısıldadı I. — Ben, hayatta kaldı.
— Tanrım!
Annem bana sarılmak için kollarını uzatarak yaklaştı.
Ve tuttuğum tüm öfke anında patlak verdi.
Tüm öfkem patladı.
Geri çekildim.
— Bana dokunma. Yaptıklarından sonra olmaz.
— Ne yaptık? — kaşlarını çattı anne. — Neden bahsediyorsun tatlım?
Sözleşmeyi yükselttim.
Kan ebeveynlerin yüzlerinden akıp gitti.
— Onu göndermek istedin!
— Bana dokunma. Yaptıklarından sonra olmaz.
— Ne planladığımızı anlamıyorsunuz…
— Her şeyi mükemmel anlıyorum. Odasına girip onun kaderini önemsiyormuş gibi yapmayacaksın. Bugün olmaz. Ve bir daha asla.
— Elbette onu önemsiyoruz, — baba keskin bir şekilde cevap verdi. — Bütün bunları bu yüzden düzenledik.
— Onunla evlenmek için para almayı kabul eden oydu, — anne Ben’i işaret etti. — Bize kızıp ona kızamazsınız.
— Bütün bunları bu yüzden düzenledik.
— Ondan kurtulmak için bir sözleşme imzaladınız, — dedim. — Ben onu kurtarmak için imzaladı. Aynı şey değil.
Koridorda sesler duyulmaya başlandı.
Hemşireler.
Doğumevi bekleme odasından iki kadın.
Hastane gönüllülerinden biri bile dinlemiyormuş gibi yapmayı bıraktı.
— Aynı şey değil.
Annem etrafına baktı.
Ancak o zaman etrafındakilerin her kelimeyi duyduğunu fark etmiş görünüyordu.
— Burası bu tür konuşmaların yeri değil, — diye tısladı.
— Hayır, — bana cevap verdi. — Doğru yer üç yıl önce Rosie —’in bir şekilde düzeltilmesi gereken bir sorun olduğuna karar verdiğinizdeydi.
Etrafımızda kimse kıpırdamadı.
— Rosie —’in bir şekilde düzeltilmesi gereken bir sorun olduğuna karar verdiğinizde.
Koridordaki bütün insanlar anne ve babama bakıyordu.
Anne gözlerini ilk indiren oldu.
Tek kelime etmeden asansöre geri döndüler.
Tek kelime etmeden gittiler.
Asansör kapıları kapanır kapanmaz koridorda nefes almak daha kolay görünüyordu.
Ben dirseğime dikkatlice ve kararsızca dokundu.
Tek kelime etmeden gittiler.
— Bunu senden sakladığım için üzgünüm.
— Onu savundun. Şimdi önemli olan tek şey şu.
Kapıda bir hemşire belirdi ve gülümsedi.
— İkinizi de arıyor.
Ben’in parmaklarını —, neredeyse sonsuza dek mahkum ettiğim ve artık gerçek kardeşim haline gelen bir adamla iç içe geçirdim.
Rosie’nin bizi beklediği odaya girdik. Yanında iki küçük kıvrım yatıyordu ve bitkin yüzünde mutlu bir gülümseme parlıyordu.
— Onu savundun. Şimdi önemli olan tek şey şu.
Üç hafta sonra ebeveynler, Rosie Aile Vakfı’nın mütevelli heyeti olarak görevlerinden vazgeçtiler.
Avukatımız, imzaladıkları anlaşmanın kamuoyu önünde geçerli olmayacağını doğruladı.
Fonun yönetimi teyzeme geçti.
Haber akrabalara ebeveynlerin beklediğinden çok daha hızlı yayıldı.
Artık aile toplantılarına davet edilmiyorlardı.
Başka kimse mazeretlerini kabul etmedi.
Haber akrabalar arasında yayıldı.
Hayatlarında ilk kez, etraflarındakilerin onları tam olarak kendilerinin Rosie’yi her zaman gördüğü gibi gördüklerini hissetmeleri gerekiyordu.
Birkaç ay sonra ikizlerin kutsama töreninde amcam kadehini kaldırdı.
— Bazı erkekler sadece koca oluyor, — dedi. — Ve Ben bir savunucu oldu.
Oda alkışlarla patladı.
Rosie diğerini göğsüne bastırırken bir çocuğu tutan damadıma baktım.
Ve işte o zaman anladım ki tarihimiz gerçek aileler yeni başlayan.
— Bazı erkekler yeni koca oluyor. Ve Ben defans oyuncusu oldu.