— Kontrol altında… — Alina sessizce tekrarlandı.
Dmitry’ye baktı. Şimdi tamamen farklı. Sevilen biri gibi değil — yabancı gibi.
— Bu doğru mu?
Elini yüzünün üzerinde gezdirdi.
— Alina, sadece düşündüm ki… herkes için daha kolay olacak… yalnız anne… onun için zor mu…
— Ve bu yüzden dairemi satmaya mı karar verdin? — Alina’nın sesi sakin kaldı ama içinde çelik belirdi.
— Geleceğimiz… — düzeltmeye çalıştı.
— No, Dima, — başını salladı. — Maden.
Her kelime net ve ayrı geliyordu.
— Benimle bunun hakkında konuşmadın bile, — diye devam etti. — Annemle tartıştın.
Valentina Petrovna kollarını göğsünde kavuşturdu.
— Çünkü en iyisinin ne olduğunu biliyorum, — dedi keskin bir şekilde. — Ve sen hala bir kızsın. Hayatımı görmedim.
Alina derin bir nefes aldı.
Ve aniden gülümsedi. Ama şimdi bu gülümsemede ne aynı yumuşaklık ne de sıcaklık vardı. — En kötü şeyin ne olduğunu biliyor musun? — sessizce söyledi. — Davranışlarınız bile değil. Bakışlarını Dmitry’ye çevirdi. — Ve bunun onun için normal olduğu gerçeği. Sanki vurulmuş gibi seğirdi. — I… Sadece herkesin rahat hissetmesini istedim… — Herkes mi? — tekrar sordu. — Yoksa ikiniz mi?
Sessizlik onun için cevap verdi.
Alina, sonunda kendi sonuçlarını doğrulamış gibi yavaşça başını salladı.
— O zaman dürüst olalım, — dedi. — Zaten her şeye bensiz karar verdiniz.
Durakladı.
— Bu, bensiz karar vermeye devam edeceğiniz anlamına geliyor.
Valentina Petrovna kaşlarını çattı, anlamını hemen kavrayamadı.
Ve Dmitry birden temkinli davranmaya başladı.
— Alina… şimdi neden bahsediyorsun? Uzun süre ona baktı. Çok uzun. Ve artık bu görüşe dair hiçbir şüphe kalmamıştı. Sadece verilen karar. Alina cevap vermek için acele etmedi. Dmitry ve Valentina Petrovna’nın karşısında duruyordu, sanki onlara kendilerini haklı çıkarmaları için değil, en azından ne yaptıklarını anlamaları için son bir şans veriyordu. Ama aynı sessizlik yine odada hüküm sürdü. Ağır. Boş. — —’den bahsediyorum, sonunda sakince, — bensiz ne olacaksın dedi.
Dmitry ona doğru bir adım attı.
— Bekle… ciddi misin? Bir konuşma yüzünden mi?
Alina bu sözleri dinlemiş gibi başını hafifçe eğdi.
— Biri yüzünden mi? — sessizce sordu. — Hayır, Dima. Bir şeyden dolayı değil.
Pencereye doğru yürüdü ve perdeyi geri çekti. Akşam şehrinin ışıkları —’nin altında, uzak, kayıtsız bir şekilde titreşiyordu. Ve olan her şey birdenbire aynı derecede uzak ve yabancı hale geldi.
— Her zaman «dediğiniz tüm bu küçük şeylerden dolayı sorun değil», — diye devam etti. — Söylemeniz gereken yerde sessiz kaldığınızda. Nerede düşünmem gerektiği konusunda anlaştığımda. Bizi değil… ama rahatlığı seçtiğimde.
Sinirli sinirli sırıttı.
— Her şeyi şişiriyorsun…
— Hayır, — yavaşça sözünü kesti. — Sonunda her şeyi azaltmayı bıraktım.
Bu cümle son iplikleri kesmiş gibiydi.
Valentina Petrovna küçümseyerek homurdandı.
— Peki lütfen! — aniden istifa etti. — Sence sensiz ortadan kaybolacak mı? Arkasında bir çizgi olsun!
Alina sakince ona baktı.
— Belki de başını salladı —. — Tek soru onun ortadan kaybolup kaybolmayacağı değil.
Bakışlarını Dmitry’ye çevirdi.
— Ve senin yanında nasıl olacağı.
Bu sözler herhangi bir suçlamadan daha doğruydu.
— Yeter! — keskin bir şekilde söyledi, gerçekten sesini ilk kez yükseltti. — Bana seçim yaptırıyorsun!
Alina biraz fark edilir şekilde gülümsedi.
— Hayır, Dima. Seçmişsin zaten.
Sessizlik.
Ve bu sessizlikte kesinlikle netleşti: artık geri dönüş yolu yok. Ağzını sanki gerçekten ilk kez — bir şey söyleyecekmiş gibi açtı. Ama çok geç olmuştu. Kelimeler, her şey zaten yok edildikten sonra ses çıkardıklarında kilo verirler. Alina yaklaştı kapılar ve açtı. — Senin için zamanı geldi, — sakince söyledi. Valentina Petrovna alevlendi. — Hadi gidelim, — oğlunu bıraktı, keskin bir şekilde döndü. — Burada yapacak hiçbir şeyimiz yok. Dmitry bir saniye daha ertelendi. Alina’ya sanki onu aynen şöyle hatırlamaya çalışıyormuşum gibi baktım: sakin, güçlü, ulaşılmaz.
— Gerçekten böyle bitirecek misin? diye sordu sessizce.
Ona öfkelenmeden baktı.
— Hayır, Dima, — diye cevap verdi. — Her şeyi bitiren sensin. Sadece çok daha önce. Bugün bunu yeni anladım.
Gözlerini indirdi.
Ve o gitti.
Kapı sessizce kapalı. Pamuk yok. Gösterişli drama yok.
Ancak bu sessizlikte herhangi bir skandaldan daha fazla kesinlik yaşandı.
Alina yalnız kaldı.
Yavaş yavaş oturma odasına döndü ve televizyonu açtı. Sessiz doğal müzikle aynı —. Kanepeye oturdum ve yastığımı ayarladım.
Ve aniden… acı hissetmedim.
Kolaylık.
Oynanamayan, icat edilemeyen gerçek bir.
Bazen gerçek bir darbe olarak değil, kurtuluş olarak gelir.
Ve o akşam Alina uzun zamandır ilk kez tekrar evdeydi. Evinizde. Hayatımda.