Clara’ya döndü ve herkesin önünde elini öptü. “Eşim bu odada içi güzel olan tek kişidir. Çoğunuz… sadece farklı türde bir silikon takıyorsunuz.”
Aynadaki Çatlaklar
Ancak drama her zaman düşmanlarda bulunmaz; bazen aynada bulunur.
Haftalar geçtikçe Clara çekilmeye başladı. Kendini bir süs eşyası gibi hissetti. Sebastian “Baste,” iken onun gücüydü, elleri, bekçisiydi. Artık o Sebastian olduğuna göre güneşti ve o da onun ışığını yansıtan bir aydı.
Bir gece onu özel spor salonunda acıya varan bir gaddarlıkla ağırlık kaldırırken buldu.
“Neden hala bu konuda bu kadar çok çalışıyorsunuz?” diye sordu. “Takım elbise gitti. Zaten kazandın.”
Sebastian gürleyen bir çınlamayla ağırlıkları düşürdü. Ona döndü, göğsünü terle kesti, gözleri karardı. “Çünkü hala hissedebiliyorum, Clara. Ağırlığı hala hissedebiliyorum. Vanessa gibilerin kahkahalarını hala duyabiliyorum. Kimin kalacağını görmek için üç yılımı ‘pig’ olarak geçirdim ama gerçek şu ki ben o kişi oldum. Durursam maskenin yeniden gerçekliğim haline gelmesinden korkuyorum.”
Clara o zaman Sebastian’ın kılık değiştirmesinin sadece başkaları için bir sınav olmadığını fark etti—it onun için bir hapishaneydi. Mükemmelliğe takıntılıydı çünkü tekrar reddedilmekten korkuyordu.
“Hala takım elbise giyiyorsun dedi Sebastian,” yumuşak bir sesle, ona doğru yürüyor ve elini onun çarpan kalbinin üzerine koyuyor. “Bu kas, bu yüz… insanların size zarar vermesini engellemek için yapılan başka bir kılık değiştirme. Benim için milyarder ya da canavar ya da tanrı olmak zorunda değilsin. Bana ihtiyacı olan adamı sevdim.”
Son Test
Dramalarının doruk noktası, Sebastian’ın şirketinin, Vanessa’nın ailesi ve onun maskaralığı tarafından “’in aldatıldığını hisseden bir grup hoşnutsuz yatırımcı tarafından düzenlenen düşmanca bir devralmayla karşı karşıya kalmasıyla geldi. Psikolojik durumunun onu liderlik etmeye uygun hale getirmediğini iddia ederek ona dava açtılar.
Mahkeme davası bir sirkti. “şişman suit”’inin kırık bir zihnin işareti olduğunu iddia etmek için psikiyatristleri getirdiler.
Clara kürsüye çıktı.
“Buna bir yanılsama diyorlar, ” muhalif avukat onunla alay etti. “Söyleyin Bayan Montemayor, kocanızın sizi sahte iddialarla evliliğe zorladığı doğru değil mi? Maske takmaktan hoşlanan bir manipülatör olduğu doğru değil mi?”
Clara, Sebastian’a baktı. Savunmasız görünüyordu, elleri maun masayı tutuyordu.
“Beni onu sevmeye zorlamadı dedi Clara, sesi mahkeme salonunda yankılanıyordu. “Dünya canavarken nazikmiş gibi davranan insanlarla dolu. Sebastian, sırf nezaketin hala var olup olmadığını görmek için canavar gibi davranan tanıdığım tek adam. Eğer bu bir hastalıksa, umarım bulaşıcıdır.”
Dava reddedildi. Ancak eve dönene kadar zaferin içi boştu.
Sonsöz: Ruhun Yansıması
Yıldönümlerinden bir yıl sonra büyük bir parti yoktu.
Clara ve Sebastian kendi diktikleri küçük bir bahçede oturuyorlardı. Hizmetçiler, maskeler ve borçlar yoktu. Sebastian CEO’luktan ayrılmış, dizginleri güvenilir bir yönetim kuruluna devretmiş, bunun yerine yanık kurbanları ve — Baste“kişiliği gibi dünya tarafından göz ardı edilen fiziksel yara izi olan kişiler için rekonstrüktif cerrahi sağlayan bir vakfı yönetmeyi seçmişti.
Clara artık “hizmetçi kız değildi.” O bir ortaktı.
“Onu hiç özledin mi?” Sebastian, güneş batarken başını omzuna yaslayarak sordu. “Büyük adam mı? Beslemek zorunda kaldığın?”
Clara güldü, saf altın bir ses. “Bazen. Sarılma konusunda çok iyiydi.”
Sebastian gülümsedi ve ilk kez bu bir “yakışıklı” gülümsemesi ya da “canavarca” gülümsemesi değildi. Sadece bir erkeğin gülümsemesiydi.
“Bir şeyin farkına vardım, Clara,” diye fısıldadı. “Dünya şu anda olduğum adamın hayalini kuruyor. Ama sadece o zamanlar olduğum adamı sevecek kadını hayal ettim.”
Sonunda, “Pig Billionaire” sadece bir eş bulmadı; derili veya derisiz ona yeterli olduğunu gösteren bir ayna buldu. Peki Clara? En büyük servetin babasının borcunu ödeyen 50 milyon peso olmadığını öğrendi—it, bir yalan dağının altında saklı bulduğu kalpti.