«Hayır, — hemen söyledi. — Düşündüğünüz gibi değil».
acı acı güldüm.
**Bölüm 3**
«Erkekler her zaman tam olarak düşündüğümüz şey olduğunda bunu söylerler».
Yüzü çarpıktı.
«Sadece iyi bir şey yapmaya çalışıyordum».
«Başkasının kadın çantasıyla mı?»
Katlanmış kağıda baktı.
«Artık herhangi bir şeyi değiştirmek için çok geç».
Ellerim titriyordu.
Korku beni durduramadan numarayı çevirdim.
Telefon iki kez çaldı.
Kadın cevapladı.
«Millbrook Darülaceze Servisi. Anna».
Dondum kaldım.
Mutfakta Robert yavaşça bir sandalyeye gömüldü.
«Darülaceze?» — Tekrar sordum.
«Evet. Size nasıl yardımcı olabilirim?»
«Adım Elaine. Bu numarayı bag»’in içinde buldum.
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Anna yumuşak bir şekilde konuştu:
«Elaine… Margaret senin »’i arayacağını umuyordu.
«Margaret kimdir?»
«Hastalarımızdan biriydi».
Kalbim darbeyi kaçırdı.
«İki hafta önce vefat etti».
Oda ayaklarımın altına eğilmiş gibiydi.
«Çantası neden benim evime düştü?»
«Çünkü işi you»’e bıraktı.
Her şey mantıklı olmaktan çıktı.
Anna, Robert’ın birkaç ay boyunca bakımevinde gizlice akşam vardiyalarında çalıştığını, — hastaları taşıdığını, odaları temizlediğini ve elinden geldiğince yardım ettiğini açıkladı.
Margaret ona çok bağlandı.
«Ailesi kalmadı, — dedi Anna. — Çantanın gerçek anlamını gerçekten takdir edecek birine gitmesini istedi».
«Ama me»’i hiç görmedi.
«Hayır, — Anna’ya cevap verdi. — Ama Robert’ın ona you» hakkında söylediği her şeyi biliyordu.
Konuşamıyordum.
Anna sessizce devam etti:
«Margaret’e sarı güllere her zaman hayran olduğunuzu ama onları asla kendinize satın almadığınızı anlattı. Herkese geç saatte doğum günü pastası pişirdiğinden bahsetti. Hatta çamaşırlarınızı katlarken nasıl mırıldandığınızdan bile bahsetti».
Gözlerim doldu.
Robert bu küçük şeylerin her birini fark etti.
Sadece nasıl göstereceğini hiç bilmiyordu.
«Ve bir şey daha, — Anna’yı ekledi. — Margaret sana bir letter» bıraktı.
Konuşmayı bitirdim.
Robert tek kelime etmeden ceketinin içine uzandı ve bana hitaben bir zarf uzattı.
İçinde el yazısıyla yazılmış bir mektup vardı.
Margaret, neredeyse her akşam Robert’ın çalışırken benim hakkımda konuşmasını dinlediğini açıkladı.
Karısıyla ilgili en küçük ayrıntıları hatırlayan bir adamın onu açıkça derinden sevdiğini ancak korkunun onun dili haline geldiğini yazdı.
Robert’ın onu izleyerek büyüdüğünü açıkladı aile felaket finansal kararlardan sonra her şeyini kaybeder. Çocukluğundan beri gereksiz şeylere para harcamanın geleceği yok edebileceğine inanıyordu aileler.
«Korku, — diye yazdı, — aşkı ifade etmenin berbat bir yoludur».
Rahmetli kocasının kırk yıllık evlilikten sonra bu çantayı aldığını söyledi.
Fiyat nedeniyle itiraz ettiğinde gülümsedi ve şöyle dedi
«Bazı şeylerin fiyatı»’den çok daha pahalıdır.
Ve sonra son cümle.
«Ve Robert… Elaine’in yanında okursan… karına çiçek al.
Evet, kuruyacaklar.
Bu yüzden hediye olarak verilmeliler».
Sonuna kadar okuduğumda sayfa gözyaşlarına boğulmuştu.
Masanın diğer tarafında Robert da ağlıyordu.
Birikimlerimize ve yedek fonumuza dokunmadan bana tasarım çanta almaya yetecek kadar para kazanmak istediği için bakımevinde işe girdiğini itiraf etti.
Gerekli miktarı biriktiremeden Margaret vefat etti ve çantasının bir sonraki sahibi olarak beni seçti.
Her şeyi itiraf etti.
Çocuk yoksulluğunda.
Korku içinde.
Yarını korumanın bugünü kutlamaktan daha önemli olduğuna olan sürekli inançla.
Sonra bana baktı ve sessizce itiraf etti:
«Kendinizi her zaman güvende hissetmeniz için elinizden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum… Yanlışlıkla sizi görünmez hissettirdim».
Haklıymış.
Robert’ın beni sevdiğinden hiç şüphe etmedim.
Ama hiç gösterilmeyen aşk sonunda yokmuş gibi görünmeye başlayabilir.
Birkaç hafta sonra tekrar davet ettik aile akşam yemeği için.
Tatlıdan sonra Margaret’in mektubunu yüksek sesle okudum.
Bitirdiğimde birkaç dakika kimse konuşmadı.
Sonunda Lila gözyaşları arasında gülümsedi.
«Robert’ın herkesi etkilemeye çalıştığını sanıyordum».
Robert sessizce güldü.
«Çok daha kolay olurdu».
Uzun yıllardan beri ilk kez herkes onu anladı.
Ben dahil.
Bugün Margaret’in çantası hala dolabımda asılı duruyor.
Pahalı olduğu için değil.
Ama mektubu gizli bir cepte katlanmış kaldığı için.
Ve geçen cuma, Robert eve şeffaf selofana sarılı tek bir sarı gülle döndü.
Fiyat etiketi hala yapıştırılmıştı.
«Solup gideceğini biliyorum, » dedi utangaç bir gülümsemeyle.
Gözyaşlarına boğulana kadar güldüm.
Daha sonra bazı hediyelerin sonsuza kadar var oldukları için değil, sonunda birisi onları vermeye karar verdiği için değerli olduğunu bilerek onu bir vazoya koydu.
Bugün 1 ziyaret(ler) olmak üzere 2.482 kez ziyaret edildi
Makale oranı