Mia elinde bir tabakla kapının önünde dondu. Michael mutfak adasının yanından hareketsiz gitti. Sarah’nın yüzü boşaldı.
Annemin çenesi gerildi. «Seni korudum. Ve eğer onları annene karşı zehirlemek üzereysen, bunu bir skandala dönüştürmeden önce onlara ne yaptığımı ve nedenini anlatacağım.»
«Bundan keyif aldığımı mı sanıyorsun?»
«Beni kontrol ettin» dedim. «Ve artık bunu yapamazsın.»
Annem hiçbir şey olmamış gibi yanımdan oturma odasına doğru adım atmaya çalıştı. Önce Mia taşındı. Sesini yükseltmedi. Sadece yerini korudu.
«Büyükanne, dur. Bunu yapma.»
Annem şaşkın şaşkın ona baktı. Mia tüm gerçeği bilmiyordu. Sadece acı çektiğimi biliyordu. Ve yine de yanımda durdu.
«Lütfen ayrıl.»
«Beni kontrol ettin.»
Annemin topukları verandanın basamaklarını tıklattı, sonra ön kapı kapandı. İçeride oturma odası donmuş halde kaldı, mumlar yandı, şarkılar durakladı, altı yüz beni boynuz çıkarmışım gibi izledi.
Liam boğazını temizledi. «Baba, neydi o?»
Sarah öne çıktı, yanaklarını hızlı bir şekilde sildi, sanki onları silebilirmiş gibi.
«Çocuklar, şarkıyı bitirin.»
«HAYIR.» Mia bize bakarak tabağı yere koydu. «Reklam yapmıyoruz.»
Joshua’nın gözleri kapıya çarptı. «Büyükanne asla atılmaz.»
«Onu kovmadım» dedim, sert sesle. «Ondan gitmesini istedim.»
«Baba, neydi o?»
Axl kaşlarını çattı. «Neden?»
parmak eklemlerim ağrıyana kadar tezgahın kenarını tuttum. «Çünkü o bir çizgiyi aştım bu benim olmalıydı.»
Sarah yuttu. «Büyükannen bizim için seçimler yaptı. Yıllar önce. Büyük olanlar.»
Kendal’ın gülümsemesi yok oldu. «Baba hakkında?»
«Baba hakkında.»
Michael kapının önünde solgun bir halde duruyordu ve bir kez olsun şaka yapmadı. Bana başını salladı.
«Büyükannen bizim için seçimler yaptı.»
Sonra oğlanların en sessizi olan Spencer benim tarafıma geçti ve elini omzuma koydu.
«Her ne ise» dedi istikrarlı bir şekilde, «sen hala bizi yetiştiren adamsın.»
Göğsüm çatlamadı sadece. Sanki vücudum sonunda neyi koruduğunu hatırlamış gibi açıldı.
Ve mumlar yanmaya devam etti.
***
Daha sonra son tabak yıkanıp ev nihayet sustuğunda Sarah verandada yanıma oturdu.
«Güvenini kaybettiğimi biliyorum» diye fısıldadı. «Ama umarım seni kaybetmemişimdir.»
Göğsüm çatlamadı sadece.
Hemen cevap vermedim. Yapamadım.
«Yapmadın. Sadece zaman alacak. İleriye giden bir yol bulmalıyız, bizim için, herkes için. Hiç pişman değilim. Çocuklarımızı seviyorum. Ben de sadece kalbim kırıldı.»
Ekranın kapısı gıcırdadı ve Kendal çoraplarla dışarı çıktı, gözleri sanki içinde bir şey tutuyormuş gibi şişmişti.
«Baba?» dedi. Sesi titredi. «Yeterince parça duydum.»
Göğsüm gerildi. «Kendal —»
Verandayı geçti ve küçükken yaptığı gibi elini benimkinin üzerine koydu. «Yapma.»
«Ben de sadece kalbim kırıldı.»
Sert göz kırptım. «— yapmanıza gerek yok»
«Evet, yapıyorum» dedi. «Çünkü sen benim babamsın. Hep oldun. Ve eğer biri bunu senden almaya çalışırsa, benim aracılığımla gitmek zorunda kalacaklar.»
Sarah ağlayarak ağzını kapattı.
Kendal’ı göğsüme çektim ve sonunda nefes almama izin verdim.
«Sorun değil» diye fısıldadım saçlarına. «Buradayım.»
Ve doktorun muayenehanesinden bu yana ilk kez buna inandım çünkü o bunu yazılmış gibi söyledi, kabul edilmedi.
«Çünkü sen benim babamsın.»