Sonra kalçamda bebeklerle.
Sonra elbisemi çeken küçük çocuklarla.
Daha sonra yavaş yavaş, yıldan yıla, kenara doğru.
Çocuklar önde diz çöktü. Yetişkinler arkalarında dizildi. Lucille, Ryan’ın yanında durdu ve sanki yeri kazanmış gibi gülümsedi.
İlk başta kolu etrafımda Ryan’ın yanında durdum.
Elaine merkeze yakın son boş sandalyeyi işaret etti.
«Maggie, tatlım, buraya otur.»
Hemen kafamı salladım.
«Hayır, başka birinin elinde olması gerekir.»
Geri adım attım.
«Hayır, başka birinin elinde olması gerekir.»
Topuğum soğutucuya çarptı.
«Üzgünüm, resmi berbat etmek istemiyorum» diye ekledim.
Daniel bana baktı.
Sonra sandalyede.
Yüzüne sessiz bir şey çöktü.
Daniel bana baktı.
Sandalyeye uzandı ve bana doğru kaydırdı.
Metal bacaklar verandaya doğru kazındı.
Herkes duydu.
Elaine kamerayı indirdi.
Daniel’in sesi nazikti.
«Neden herkesin rahatlığı otomatik olarak sizinkinden daha önemli?»
Ona bakakaldım.
Daniel’in sesi nazikti.
Bende cevap yoktu.
Sadece insanların tekrar izlediği korkunç farkındalık.
Daniel Ryan’a bakmadı.
Bana baktı.
«Sana bugün fark ettiğim bir şeyi söyleyebilir miyim?» Daniel sordu.
Sıcak, keskin bir acı tam dilimin dibine demir attı.
Başımı salladım.
Bende cevap yoktu.
Yumuşak konuştu ama o ağacın altındaki herkes onu duydu.
«Ne zaman bir şey olsa, bunun senin hatan olduğunu varsayıyordun Maggie.»
Bahçe hareketsiz kaldı.
«Trafik.»
Bir duraklama.
«Çocuklarınız çocuk oluyor.»
«Bunun senin hatan olduğunu varsaydın Maggie.»
Parmaklarım avucuma kıvrıldı.
«Elbisen.»
Gözlerim yandı.
«Ryan gülüyor.»
Kimse nefes almadı.
«Ve şimdi biri sana bir sandalye teklif etti.»
Utanmış küçük bir kahkaha attım.
«Farkında değildim Dan… Ben…»
Gözlerim yandı.
Daniel’ın yüzü yumuşadı.
«Biliyorum.»
Acıtan kısım buydu.
Acımasız olduğu için değil.
Ayrıca okuyun
A bride holding a bouquet of flowers | Source: Freepik
Arkadaşımın Varlıklı Büyükbabasıyla Miras İçin Evlendim – Düğün Gecemizde Bana Baktı ve ‘Artık Karım Olduğuna Göre Sonunda Sana Gerçeği Söyleyebilirim’ Dedi
A doctor performing an ultrasound | Source: Freepik
Kocam Beni Kız Doğurmak İçin Terk Etti – Yıllar Sonra Onu Bir Süpermarkette Gördüm, Kızım Asla Unutamayacağım Bir Şey Yaptı
A close-up of a couple embracing | Source: Magnific
Eski Sevgilim Beni Utandırmak İçin Düğününe Davet Etti – Ama Randevumu Gördüğünde Solgunlaştı ve Fısıldadı, ‘Ona Asla Söylemeyeceğine Söz Verdin’
Çünkü değildi.
Daniel aileye bir göz attı, sonra bana geri döndü.
«Oyuncuların öğrendiği ilk şeylerden biri, özür dilemeden alanı nasıl işgal edecekleridir» dedi. «Bir sahne, birisi ona ait olduğuna karar verene kadar boş görünür.»
Acıtan kısım buydu.
Kimse bölmedi.
Sesini yükseltmedi.
Ryan’ı suçlamadı.
Sonra Daniel, «İnsanlar, birisi onlara öğretmediği sürece konuşmadan önce özür dilemeyi öğrenmezler» dedi
Ryan yer değiştirdi.
Bütün gün ilk kez kararsız görünüyordu.
Ryan’ı suçlamadı.
Ryan, «Tanıştığımızda öyle değildi» diye itiraf etti.
Daniel ona döndü.
«HAYIR.»
Hepsi buydu.
Ama bir şey açtı.
«Tanıştığımızda öyle değildi.»
Elaine elindeki kameraya baktı.
En büyük oğlum babasına daha önce hiç görmediğim bir yüzle baktı.
Ve ne hatırladığını biliyordum.
Büyük bir şey değil.
Küçük olanlar.
Ne hatırladığını biliyordum.
Ryan benim için sipariş veriyor çünkü «sonsuza kadar sürdüm.»
Tatlıyı atlamalıyım diye şaka yapıyor.
Çok uzun konuştuğumda o uzun, ağır iç çekiş.
Lucille’in cesedini çocuklarına yemek verdiğim masada övmek.
Tatlıyı atlamalıyım diye şaka yapıyor.
Herkes sessizliği barış sanana kadar özür dilemiştim.
***
Sonra Lucille taşındı.
Yavaşça Ryan’ın elini belinden kaldırdı.
Aşağıya baktı.
«Ne yapıyorsun?»
Herkes sessizliği barış sandı.
İlk başta cevap vermedi.
Gözleri üzerimdeydi.
Şimdi kendini beğenmiş değil.
Bütün öğleden sonra olduğu gibi muzaffer bir şekilde pek hoş değildi.
Korkmuş.
İlk başta cevap vermedi.
Sonra «Ben de bu kadar özür diliyor muyum?» diye sordu
Ryan’ın yüzü soldu.
«Lucille.»
Bekledi.
Hiçbir şey söylemedi.
Sessizlik onun için cevap verdi.
Lucille, Ryan’a sanki gelecek kısa süreliğine ağzını açmış gibi baktı.
«Ben de bu kadar özür diliyor muyum?»
Daha sonra şezlongdan çantasını alıp verandada yürüdü.
Kapıda koşmaya başladı.
Ryan onun peşinden iki adım attı.
«Lucille, geri dön.»
«HAYIR!»
Herkes izliyordu.
Kapıda koşmaya başladı.
Daniel sandalyeyi tekrar çıkardı.
Bu sefer, oturdum.
Mavi gün batımım altımda kırıştı.
İzin verdim.
Elaine titreyen elleriyle kamerayı kaldırdı.
Flaştan hemen önce en küçüğüm kucağıma tırmandı ve iki kolumu da boynuma doladı.
Bu sefer, oturdum.
Sandalye neredeyse bizim için çok küçüktü.
Bir kez olsun, kımıldamadım.
Bir kez olsun, ben özür dilemedi.
Çünkü sonunda yer kaplamama izin verildiğini anladım.
Ve kimsenin kalbini kırmayan bir şey için özür dilememe gerek yoktu.
Yer kaplamama izin verildi.