Masha ona kurdeleler veya takılar olmadan basit gri kağıda sarılı küçük bir kutu verdiğinde, uzun yıllardan beri ilk kez her zamanki alaycı güveni değil, tuhaf bir kaygıyı hissetti. Sakinliğinde alışılmadık bir şey vardı: fazla düzgün bir duruş, fazla kendinden emin bir bakış. Başka bir kadınla utanmadan vakit geçirdiği «iş gezisinden dönen bir kocayla bu şekilde tanışmazlar.
— Açık, — sessizce, neredeyse sevgiyle söyledi.
Sırıttı. Ona bu da başka bir barış yapma girişimi gibi geldi. Başka bir sahne zaten kafasında dönüyordu: «hamile » göbekli bir bebeği çantadan çıkarıp — başarısızlığının alaycı bir sembolü olarak «masasına nasıl koyduğu. Hatta Masha’nın nasıl solgunlaşacağını ve dudaklarının nasıl titreyeceğini hayal etti.
Ama her şey farklı oldu.
Kutunun içinde sıradan bir karton klasör vardı. Dekorasyon yok, ipucu yok hediye. Kaşlarını çattı.
— Peki nedir? Kağıtlar? — küçümseyerek attı.
— Sadece bakın, — Masha sakin bir şekilde cevap verdi, bir adım geri çekildi.
İlk başta dalgın dalgın sayfaları karıştırdı. Ama birkaç saniye sonra parmakları dondu.
Tıbbi testler. Doktorların sonuçları. Klinik mühürler.
Ve soyadı —.
— Ne saçmalık?.. — ses aniden kısıldı.
— Saçmalık yok, — eşit bir şekilde söyledi. — Üreme Tıbbı Kliniği. Gerçekleri seviyorsun, değil mi?
Sanki soğuğa bulanmış gibiydi. Belgede siyah-beyaz olarak şöyle yazıyordu:
«Azospermi. Biyolojik babalık imkansız».
— Bu… olamaz… — diye fısıldadı, kabinenin kenarına tutunarak.
Masha bütün akşam ilk kez gülümsedi. Ancak bu gülümsemede hiçbir neşe yoktu — sadece yorgunluk ve rahatlama vardı.
— Can. Ve tam olarak da bu. Üç kez muayene oldum. Farklı uzmanlardan. Ve sen — asla. Çünkü dediğin gibi erkeklerde «öyle olmuyor değil mi?
Her alaycılığı, her yakıcı kelimeyi, onun «empiness» ve «defect»’inin her ipucunu hatırladı. Ve birden bir arabanın bagajında bir torbaya gizlenmiş bir oyuncak bebek hatırladım.
— Biliyorsunuz, — Masha sessizce devam etti, — Size minnettarım bile. Senin zulmün olmasaydı gerçeği öğrenmeye asla cesaret edemezdim.
Yaklaştı ve sakince gözlerinin içine baktı.
— Şimdi git buradan. Ve seninkini oyuncak bebek yanında götürebilirsin.
Ağzını açtı, ama tek bir kelime bile bulamadı.
Ve sonra bunun sadece başlangıç olduğunu henüz anlamadı.
Apartmandan çıktı, ama uzağa gidemedi. Bacaklar ağırlıkla dolu gibiydi. Giriş soğuk toz kokuyordu ve kafamda tek bir kelime duyuldu: imkansız.
Yerlerin arasındaki pencere kenarına oturup klasörü sıktı, sanki kağıtları ezip onlarla bu gerçeği yok edebilirmiş gibi.
«Hata… sahte… sadece intikam alıyor», — hararetle düşündü.
Bir saat sonra zaten arabada oturup kliniği arıyordu. Yöneticinin sesi kibar ve kesinlikle sakindi.
Evet, testler gerçek.
Evet, muayene iki kez yapıldı.
Hayır, hata olamaz.
Telefon elinden kayıp yan koltuğa düştü.
Lera —’i genç, gürültülü ve her zaman gülerek hatırladı.
— Sanırım hamileyim… — gitmeden önce söyledi.
Sonra sadece güldü ve buna «hoş bir sürpriz» dedi.
Şimdi kahkaha boğazına sıkıştı.
Akşam geç saatte eve döndü. Daire karanlıktı.
Masha’nın eşyaları kayboldu. Sanki buraya hiç gelmemiş gibi dolaplar boştu.
Mutfak masasında kısa bir not vardı:
«Boşanma davası açtım. Beni aramayın. Artık me»’i kasten inciten bir insanla yaşamak istemiyorum.
Masaya oturdu ve uzun uzun duvara baktı. Dairede alışılmadık bir sessizlik vardı. Sitem yok, istek yok, memnun etme girişimi yok.
Sadece gerçeği.
Ertesi gün Lera’ya gitti. Kapıyı cübbesiyle açtı ve hoşnutsuz bir şekilde ona baktı.
— Neden bu kadar kasvetlisin? — diye sordu.
— Çocuk… — başladı ve bocaladı. — Benim olduğundan emin misin?
Lera alevlendi.
— Delirdin mi?
Sessizce ona sağlık raporunun bir kopyasını verdi. Uzun süre okudu. Sonra yavaşça kanepeye battı.
— Peki… biliyor muydun? — sessizce sordu.
— Daha dün öğrendim, — sağırca cevap verdi.
Odada zor bir duraklama oldu.
Sonunda sessizce şöyle dedi:
— O zaman bilsen iyi olur… Uzun zamandır bir tane daha içtim. Sadece itiraf etmeye cesaret edemedim.
Bu sözler suratına atılan herhangi bir tokattan daha sert vuruyor. Bir anda güveninin dayandığı her şey dağıldı.
Aniden fark etti: kazanan değil. O bir — destroyeri.
Dışarıya çıktığında uzun yıllardan sonra ilk kez gerçek bir utanç duydu.
Bahane yok.
Ve o sırada Masha yeni bir hayata başlıyordu.
Ve son adım onu bekliyordu, bu da sonunda buna son verecekti.
Üç ay geçti.
Onun için — sis içindeki gibidir.
Masha için —, su altında uzun bir dalıştan sonraki ilk nefes gibidir.
Şehrin eteklerinde küçük bir daire kiraladı, özel bir klinikte muhasebeci olarak işe girdi ve uzun yıllardan beri ilk kez kendini suçlu hissederek uyanmayı bıraktı.
Artık biliyordu: Sorun onda değildi.
Bir sabah Masha doktorun ofisinde oturuyordu, elinde bir bardak su vardı.
— Tebrikler, — gülümsedi doktor. — IVF başarılı oldu. Süre hala kısa ama her şey harika görünüyor.
Masha ağlamadı. Sadece gözlerini kapattı.
İçerisi sessiz ve sakindi.
Aynı gün resmi olarak boşanma evraklarını aldı. Kuru metin, imza, mühür.
Aramaya çalıştı. Özür, bahane ve aniden uyanan «love» ile uzun mesajlar yazdı.
Cevap gelmedi.
En son mahkemede karşılaşmışlardı.
Sırtı düz bir şekilde kendinden emin bir şekilde içeri girdi. Hafif bir paltoyla. Tamamen farklı.
— Masha… — başladı.
— Gerek yok, — sakince durdu. — Zaten her şeyi söyledin. Sonra. Bir oyuncak bebek.
Solgunlaştı.
— I hamile, — sessizce ekledi. — Senden değil. Ve önemli değil. Önemli olan benim mutlu olmam.
Ona baktı ve fark etti: bu son.
Gerçek.
Dışarıya çıktığında dünya yıkılmadı.
Sadece boş oldu.
Ve Masha mahkeme koridoru boyunca yürüdü ve ilk kez gerçekten gülümsedi. İnadından değil, acıdan değil — sırf özgür olduğu için.
Bazen hayat intikam almaz.
Her şeyi yerli yerine koyuyor.
Ve en ağır hediye —, bir insanın hak ettiği gerçektir.