Psikolojide bunun için — ebeveynleştirme terimi vardır. Bu, bir çocuğun aslında bir yetişkin rolünü üstlendiği ve kontrol etmemesi gerekenleri kontrol etmeye başladığı bir durumdur.
Belki de annesinin ölümünden sonra, babasının hayatında neyin kabul edilebilir neyin kabul edilemez olduğuna karar vermeye alışkın olan baş danışman, savunucu ve kişinin yerini alan kişi Alexey’di.
Uzay için mücadele.
Sorusuyla açıkça şunu belirtiyor gibiydi:
«Burası benim bölgem. İşte kurallarım. Ve babamın yanında kimin olabileceğine sadece ben karar veririm».
Beni Sergei’nin sevdiği bir kadın olarak değil, konumuna ve nüfuzuna yönelik bir tehdit olarak görüyordu.
Sergei’nin kendi tepkisi.
Benim için son sinyal o oldu.
Oğlunu durdurmadı. Sakince ve kesin bir dille böyle bir ses tonunun kabul edilemez olduğunu söylemedi. Sınırları işaretlemedi.
Bunun yerine, her şeyi düzeltmeye ve bir şakaya dönüştürmeye çalıştı.
Ve bunun tek bir anlamı vardı: Bu tür davranışlar ona tanıdık geliyor.
Belki de suçluluk duygusundan dolayı buna tahammül ediyordur. Belki de yalnızlıktan korkmak. Belki de oğluyla çatışma istemiyordur.
Ancak gerçek ortada kaldı: seçimini savunmaya ve yanındaki kadını korumaya hazır değildi.
Neden kararımdan pişman değilim
Eğer o akşam yemeğine kalsaydım, oyunun önerilen kurallarını kabul etmeyi sessizce kabul ederdim.
Ve sonra sadece Sergei ile değil bir ilişkiye girerdim.
Sergei ve onun otuz yaşındaki «warden»’i ile ilişkiye girerdim.
Planlarımızdan herhangi biri, herhangi bir karar, herhangi bir gezi, herhangi bir adım er ya da geç Alexey tarafından söylenmemiş bir kontrolden geçecektir.
Sürekli tehlikeli olmadığımı, bencil olmadığımı, manipülatör olmadığımı ve genelde babasına yakın olma hakkım olduğunu kanıtlamak zorunda kalırdım.
Bu tür ilişkiler çok hızlı bir şekilde sevgi ve ortaklığa değil, sürekli gerginliğe ve kronik yorgunluğa dönüşür.
Bazen tek bir cümle, bir kişi ve ailesi hakkında birkaç aylık toplantılardan daha fazlasını görmek için yeterlidir.
Bu tür sinyalleri bir kenara atmamak ve kendinize güvenmemek çok önemlidir —, ister profesyonel gözlem ister basit insan sezgisi olsun.
Yani gidişim duygusal bir patlama değildi.
Sakin, hızlı ve kesinlikle bilinçli bir karardı.
Kendimi, rollerin uzun süredir karıştırıldığı, sınırların bulanıklaştığı ve yeni bir kadının yerinin önceden bir tehdit olarak algılandığı başkasının aile sistemine uymaya çalışmaktan aylar, hatta belki de yıllar önce kurtardım.
Bazen en doğru akşam yemeği — zamanında bıraktığınızdır.
Sence doğru olanı mı yaptım? Yorumlara fikrinizi yazın.