— Jun’un annesi misiniz?
Dondum, sonra başımı salladım.
Yaklaştı ve sessizce şöyle dedi:
— Bize milyonlarca peso borcu var. Şimdi saklanıyor. Eğer hala ona yardım etmek istiyorsan — onu kurtar.
Hemen tek kelime edemedim.
Adam acı bir şekilde kıkırdadı:
— O kadar mahvoldu ki artık kendine engel olamıyor.
Bunu söyledikten sonra gitti ve ben ağır düşüncelere dalmış halde ayakta kaldım.
Oğlumu seviyordum ama kırgınlık beni içten içe yaktı.
Ne de olsa beni o jeepney durağında bir damla bile acımadan bırakan oydu.
Şimdi hak ettiğini mi alıyor? Ve bu adil değil mi?
Birkaç ay sonra June’un kendisi beni görmeye geldi.
Çok kilo verdi, bitkinleşti ve uykusuz gecelerden gözleri kızardı.
Beni görünce dizlerinin üzerine çöktü ve titreyen bir sesle şöyle dedi
— Anne, yanılmışım. Korkunç davrandım. Lütfen beni tekrar kurtar. Yoksa sadece ben değil, tüm ailem ölecek.
İçimdeki her şey alt üst oldu.
Onun yüzünden ağladığım geceleri hatırladım, yalnızlığımı, aşağılanmamı ve acımı hatırladım.
Ama sonra Ramon’un ölmeden önceki sözlerini hatırladım:
— Ne olursa olsun, o hala bizim oğlumuz.
Uzun süre sessiz kaldım.
Daha sonra odaya girdim ve ailemin hayatları boyunca biriktirdiği — para tasarruf defterini çıkardım. On milyonlarca peso vardı.
Kitabı Jun’un önüne koydum, gözlerinin içine doğru baktım ve sakince şöyle dedim:
— Bu para ailem tarafından bana bırakıldı. Onları sakladım çünkü onları gerçekten takdir edemeyeceğinizden korkuyordum.
Şimdi onları sana veriyorum. Ama unutmayın: eğer anne sevgisini tekrar ayaklar altına alırsanız, hiçbir para düz bir sırtla yaşamanıza ve insan onurunu korumanıza yardımcı olmaz.
June tasarruf defterini tutarken titredi.
Yağmurda küçük bir çocuk gibi ağladı.
Gerçekten değişip değişemeyeceğini bilmiyordum.
Ama en azından son annelik görevimi yerine getirdim.
Ve bu paranın sırrı nihayet tam da en çok ihtiyaç duyulan anda — olarak ortaya çıktı.