İşte o zaman uzun zamandır ilk kez kızımın elini tuttum.
Kurtarmak için değil.
Ödememeye.
Sadece dokunmak için.
Aşama 12. Yeni sevgi biçimi
Bir gün yakınlaşmadık.
Öyle olmaz.
Çok uzun yıllar verdim ve o aldı. Aramızda çok fazla mağduriyet birikmişti; Bir uçuş ve bir defterle çok fazla kelime silinemezdi.
Ama bir şeyler değişti.
Lena daha az sıklıkta ama daha dürüst bir şekilde aramaya başladı. Artık «anneler, acilen» ifadesiyle değil, şu soruyla:
— Şimdi konuşabilir misin?
Bazen şöyle cevap verdim:
— Hayır, yürüyorum.
Ve şöyle dedi:
— Tamam, kendini rahat hissettiğinde yaz.
Bu tür konuşmalardan sonra ilk kez neredeyse şaşkına dönmüş bir şekilde oturdum. Telefonda bile saygı duyuluyormuş meğer.
İkizler iki haftalığına yazın beni görmeye geldiler. Sahile gittik, İspanyolca kelimeler öğrendik, bir bankta dondurma yedik. Sonya bir keresinde şöyle demişti:
— Büyükanne, burada farklısın.
— Hangisi?
— Kolay.
Güldüm.
— Belki de başkalarının sorunlarından oluşan bir bavul olmadan.
Timur sordu:
— Odessa’ya dönecek misin?
Denize baktım.
— Ziyaret — evet. — nasıl yaşanır bilmiyorum.
Ve doğruydu.
Bir yıl sonra Odessa’daki eski dairemi sattım ve İspanya’da küçük bir ev satın aldım. Lüks değil ama benim. Işık. İki tencere lavantanın bulunduğu balkonlu.
Lena artık buna uçuş demiyordu.
Bir keresinde şöyle demişti:
— Anne, aşkın —’in her zaman kurtarmaya geldiğin zaman olduğunu düşünürdüm. Şimdi anlıyorum ki benim için uygunmuş ama sana karşı acımasızmış.
Cevap verdim:
— Ve — sevgisinin asla reddetmemek olduğunu düşündüm. Şimdi anlıyorum ki bazen —’yi reddetmek kendi çocuğunuzdan nefret etmemenin tek yolu.
İkimiz de sustuk.
Sonra sessizce şöyle dedi:
— Nefret etmediğiniz için teşekkür ederiz.
Telefona, ekrandaki ismine baktım ve uzun zamandır ilk kez acı hissetmedim.
— Seni seviyorum Lena. Ama şimdi ben de kendimi seviyorum.
Yeni bir aşk biçimiydi.
Kurban değil.
Kör değil.
Annenin her zaman yenilendiği genel bir hesapla değil, kızının geri çekildiği bir hesapla.
Sınırlarla aşk.
İncilerimi takabildiğim aşk kapandı kapı, tek yön bilet al ve arkana bakma.
Yetmişinci doğum günümde Lena bir kartpostal gönderdi.
Üzerinde bir deniz vardı.
—’nin içinde tek bir ifade vardır:
«En iyi hediye — olduğunuz şeydir. Şimdi kendinize ait olsanız bile».
Kartpostalı uzun süre ellerimde tuttum.
Daha sonra onu bir kadeh şarap ve artık ekranı bırakmayan bir telefonun yanındaki masaya koydu.
Arayabilirdi.
Ve ne zaman cevap vereceğimi seçebilirdim.
Ve hayatım sonunda bu seçimde ortaya çıktı.