— Koşulların zor olduğunu anlıyorum, — başladı, — ama yine de nasıl ilerleyeceğimizi tartışmamız gerekiyor.
Masaya oturdular. Konuşmanın geceleri hayal ettiği kadar korkutucu olmadığı ortaya çıktı. Yeni ortak sahip olası seçenekleri sakin bir şekilde sıraladı: hissenin geri satın alınması, takas, eğer bir anlaşmaya varılabilirse dairenin kullanımına ilişkin geçici prosedür.
Anna dikkatle dinledi. Daha önce bu tür sorunlar her zaman Dmitry tarafından çözülüyordu. Artık karar yalnızca ona bağlıydı.
— Biraz zamana ihtiyacım var, — dedi sonunda.
— Elbette, — Igor Sergeevich başını salladı. — Baskı yapmayacağım. Ancak süresiz olarak ertelemek de mümkün olmayacak.
O gittiğinde Anna uzun süre sessizce oturdu. Uzun zamandır ilk kez onun yerine kimsenin yapamayacağı bir seçimle karşı karşıya kaldı. Başkalarının talimatları olmadan, baskı olmadan, her zamanki hata yapma korkusu olmadan.
Birkaç gün geçti. Bilgi aramaya, uzmanları aramaya, danışmanlık yapmaya ve belgeleri okumaya başladı. Zordu. Bazen ona hiçbir şey anlamadığı, her şeyin çok kafa karıştırıcı olduğu ve onun için olmadığı görülüyordu. Ama her yeni adımda, içinde güven belirdi. Ani değil, gürültülü değil — sessiz, kademeli, gerçek.
Bu arada Dmitry yeni hayatına yerleşmeye çalıştı. İlk başta kazandığını sandı. Başka bir kadın, başka bir ev, bir özgürlük duygusu ve kendi haklılığı. Fakat bu hafiflik oldukça hızlı bir şekilde kaybolmaya başladı.
Yeni gerçeklikte her şeyin hayal ettiği kadar uygun olmadığı ortaya çıktı. Sessizce alıştığı olağan istikrar yoktu. Kimse onu akşam yemeğiyle karşılamadı, kimse ruh haline uyum sağlamadı, kimse sessizce onun sinirlenmesine tahammül etmedi. Konuşmalar farklı hale geldi — daha sert, daha talepkar, daha doğrudan.
Dmitry’nin gururla bahsettiği oğlunun da yeni ve mutlu bir yaşamın basit bir kanıtı olmadığı ortaya çıktı. Çocuğun onu baba olarak kabul etmek için acelesi yoktu. Aralarında yüksek sesle söylenen sözlerle ve güzel vaatlerle giderilemeyecek bir mesafe vardı.
Haftalar geçti. Dmitry giderek sinirlendi. Yeni hayat, hazır olmadığı her şey için sabırlı, ilgili ve sorumlu — olmasını gerektiriyordu. Eski evi hatırlamaya başladı. Ama gerçekte olduğu gibi değil, şimdi olmasını istediği gibi hatırladı.
Bir akşam tanıdık bir girişte durdu. Uzun süre sokakta durdu ve pencerelere baktı. Bir tanesinde ışık yanıyordu. Biliyordu: Anna evde.
Yukarıya çıktı. Kapı hemen açılmadı. Anna ona sakince, korkmadan ve şaşkınlık duymadan baktı.
— Neden geldin? — diye sordu.
Tereddüt etti. Yol boyunca bu kadar basit görünen kelimeler aniden parçalandı ve anlamlarını yitirdi.
— Talk, — sonunda cevap verdi.
Sessizce geri çekildi ve onu içeri aldı. Daire değişti. Tamamen değil, ama fark edilir derecede. Daha az fazlalığı, daha fazla ışığı, daha fazla havası var.
— Buradaki her şeyi yeniden düzenlediniz, — dedi etrafına bakarak.
— Biraz, — Anna’ya cevap verdi.
Oturdular. Bu sefer masada çay ya da turta yoktu. Sadece saklanacak hiçbir yerin olmadığı bir konuşma.
— Nasılsın? — Dmitry’ye sordu.
— Tamam, — kısaca dedi.
Duraklama uzadı.
— Düşündüm ki… belki yapabiliriz… — o başladı ama cümleyi bitiremedi.
Anna ona dikkatle baktı.
— Eskiye dönmek mi? — sessizce açıklığa kavuşturdu.
Gözlerini kaldırmadan başını salladı.
Uzun süre sessiz kaldı. Şüphe ettiğim için değil. Son sesin cevabının kendisine verilmesi gerekiyordu.
— Hayır, — dedi Anna.
Dmitry başını kaldırdı.
— Neden?
İçini çekti.
— Artık aynı olmadığım için — sakin bir şekilde cevap verdi. — Ve sen de aynı değilsin.
Kaşlarını çattı.
— İnsanlar değişir.
— Evet, — Anna kabul etti. — Ancak kararlarının sonuçlarıyla yaşamaktan rahatsız olduklarında değil.
Yüzü gergindi.
— Sadece bunun yüzünden mi geldiğimi sanıyorsun?
— Sanırım geldin çünkü oradaki her şey hayal ettiğin gibi olmadı, — yumuşak bir sesle söyledi.
İtiraz etmek istedi ama uygun kelimeler bulamadı.
— Sana kızgın değilim, diye devam etti Anna. — Ve artık kızgınlığa tutunmuyorum. Ama değer verilmediğim yerlere dönmek istemiyorum ve dönmeyeceğim.
Dmitry ayağa kalktı ve odanın içinde dolaştı.
— Yani bu kadar mı? — diye sordu.
— İşte bu, — diye yanıtladı.
Neredeyse geçen seferki gibi kapının yanında durdu.
— Çok değiştin, — dedi.
— Son olarak — Anna sessizce söyledi.
Yüksek sesle konuşmadan ve kapıyı çarpmadan gitti.
Birkaç ay daha geçti. Anna son kararı verdi — daireden hisse satın aldı. Bu onun için kolay değildi: çok şeyi yeniden düşünmek, yardım için arkadaşlarına başvurmak, gereksiz harcamalardan geçici olarak vazgeçmek ve daha önce kendisine erişilemez görünen şeylerle uğraşmak zorunda kaldı. Ama başardı.
İş yerinde de çok şey değişti. Anna daha fazla sorumluluk almaya başladı, koşulları hakkında konuşmayı, kişisel sınırları savunmayı ve daha önce otomatik olarak kabul ettiği yerde «no»’yi telaffuz etmeyi öğrendi.
Hayatı kusursuz olmadı. Zor günler, yorgunluk, şüpheler, tüm kararlardan saklanmak istediğim anlar oldu. Ancak artık bu kadar kolay ortadan kaldırılamayacak olan ana — iç desteğine sahip.
Bir akşam yine vişneli turta yaptı. Alışkanlıktan. Kimseyi memnun etmemek veya elde tutmamak. Sırf kendisi böyle istediği için.
Su ısıtıcısı koydu ve pencereyi açtı. Hafif bir rüzgar perdeleri hareket ettirdi.
Anna masaya oturdu, turtanın bir parçasını kendisi için kesti ve bir yudum çay aldı. Tadı tanıdıktı, aynıydı ama içindeki his bambaşka oldu.
Artık bu pasta artık beklemenin sembolü değildi.
Onun seçiminin bir işareti oldu.
Pencereden dışarı baktı. Şehir normal hayatını yaşadı. Ama Anna için her şey değişti.
Ve bu sakinlikte, bu basit akşam sessizliğinde açıkça şunu hissetti: Artık hayatı artık başkalarının iradesine bağlı değil.
O sadece ona ait.