— Galina Petrovna, — Sergey gülü. Sesi titriyordu ama sertliği vardı. — Zahmet etme. Annem onu götürecek. Anne! — bardağın arkasındaki kadına bile bakmadan balkona doğru bağırdı. — Hazır olun. Seni eve götüreceğim. Ve bu «tiger»’i alın, çünkü sizin için çok değerli.
— Galya, her şeyi yanlış anladın! — Vitaly bağırdı, sonunda felaketin boyutunu fark etti. — Bu bir hata! İçeri girmeme izin ver!
— Otuz yıl boyunca sana tahammül etmek hataydı, — cevap verdim ve kilit kolunu çevirdim.
Kapı açıldı. Vitaly ve Zhanna kelimenin tam anlamıyla odaya daldılar, ya soğuktan ya da utançtan dolayı kırmızıydılar ve artık yıkanıp gidemiyorlardı.
— Galya… — Vitaly bana elini uzatarak başladı.
— Bir dakika önce uygulama aracılığıyla kartı engelledim, — doğrudan burun köprüsüne bakarak sözünü kestim. — Mutfakta kül tablasında mavi bir defter yaktı. Yarın bavulumu toplayıp çöp kanalına, tankların yanına yerleştireceğim. Kendin alırsın.
Misafirler tek kelime etmeden sessizce sandalyelerini geriye doğru iterek ayağa kalkmaya başladılar. Balkondan ön kapıya kadar yaşayan bir utanç koridoru oluşturarak ayrıldılar.
Vitaly etrafına baktı. Destek arayacak bir yer yoktu. Kendi teyzesi bile masa örtüsünün kenarını düzeltiyormuş gibi yaparak arkasını döndü.
Bulaşık sesiyle kambur bir şekilde çıkışa doğru yürüdüler — Kayınvalidesinin bir zamanlar verdiği vazoyu tüm gücüyle duvara fırlatan Marina’ydı. Parçalar yeni bir yaşamın şerefine havai fişek gibi yanlara dağıldı.
Ön kapı arkalarına çarptığında, dairede nefes almak aniden kolaylaştı. Sanki biri bütün pencereleri açıp eski küf kokusunu dışarı salmıştı.
Masanın başındaki yerime döndüm. Hala kusursuzca tutulan saç stilimi düzelttim. Tüm akşam boyunca ilk kez kendime — şarabı tost için değil, misafirler için değil, kendim için döktüm.
— Peki, — Masadaki şaşkın insanlara bakarak dedim. — Çöp kendini dışarı çıkardı. Hava daha temiz hale geldi, değil mi? Ve şimdi — dans ediyor! Müziği daha yüksek açın arkadaşlar.
Bir yudum aldım. Şarap ekşiydi ama ağızda kalan tat tatlı çıktı.
Yeni bir hayata başlıyorum ve artık sabra yer kalmayacak.
Sonsöz
Altı ay geçti. Daire tamamen farklılaştı: Vitaly’nin parçalanmayı sevdiği eski kanepeyi attım ve yatak odasındaki duvar kağıdını hafif, neşeli olanlara yapıştırdım.
Boşanma hızlı bir şekilde sonuçlandı, Vitaly neredeyse direnmedi — çıkarlarımın kızı tarafından temsil edildiği mahkemeye çıkamayacak kadar utanıyordu. Dacha’yı savunduk ve torunumuzun adına tescil ettirdik.
Sergei artık annesiyle iletişim kurmuyor, onu sadece kuru bir şekilde mesajlarla bayramda tebrik ediyor.
Ve ben… tango yapmayı öğrendim. Ve biliyorsunuz, dansta asıl meseleyi —’e yönlendirmenin, ayaklarınızın üzerinde güvenle durmanın ve tam olarak nereye gitmek istediğinizi bilmenin hiç de gerekli olmadığı ortaya çıktı.