Tyler rahatsız bir şekilde yer değiştirdi. «Dinle, davet olayı hakkında…»
İşte geliyor, diye düşündü Evan. «Bunun sadece bir hata olduğuna eminim.»
Evan neredeyse gülüyordu.
Bir hata? Onlarca kişi davet aldı. E-posta adresi aynı kaldı. Ama bir şekilde, kazara unuttukları tek kişi oydu. Elbette.
Evan «Bir hata» diye tekrarladı.
Tyler başını salladı. «Evet.»
İkisi de inanmadı.
Tyler daha fazlasını söylemek ister gibi ağzını açtı, sonra daha iyi düşündü. İlk kez Evan’ın yanında ne yapacağından emin değilmiş gibi görünüyordu.
Birkaç dakika sonra başka bir eski sınıf arkadaşı yaklaştı.
Sonra bir tane daha.
Ve bir tane daha.
İnsanlar sanki yıllarca o yokmuş gibi davranmamışlar gibi kendilerini birer birer tanıtmaya başladılar. Bazıları gerçekten utanmış görünüyordu. Diğerleri meraklı görünüyordu, birkaçı ise gerçekten gergin görünüyordu.
Sonra ilginç bir şey oldu. Buluşma organizatörlerinden biri sahneye çıktı ve herkesin dikkatini istedi.
Konuşmalar azaldıkça oda yavaş yavaş sessizleşti ve arkasında bir slayt gösterisi çalmaya başladı. Son sınıftan resimler ekranı doldurdu: futbol maçları, balo, mezuniyet ve insanların hemen güldüğü ve eski anılara işaret ettiği düzinelerce anlık görüntü.
Birkaç dakika boyunca, her şey tam olarak normal bir buluşma gibi geldi.
Sonra organizatör gülümsedi. «Bu gece birkaç özel duyurumuz var.»
Evan devam ederken sessizce oturdu. «Ayrıca son on yılda inanılmaz mesleki başarı elde eden birçok mezunu da takdir etmek istiyoruz.»
Ekranda doktorları, avukatları, işletme sahiplerini ve hatta yerel bir televizyon muhabirini öne çıkaran bir liste belirdi.
Kalabalık her ismin ardından alkışladı.
Sonra organizatör odayı fark edilir derecede sessizleştiren bir şey söyledi. «Ve iş başarısından bahsetmişken, bu gece burada şirketi yakın zamanda tüm eyalette manşetlere çıkan biri var.»
Evan bunun nereye varacağını zaten biliyordu.
Organizatörler yapmadı. Görünüşe göre, daha yeni birkaç noktayı bağlamışlar.
Kadın tekrar yukarı bakmadan önce notlarına baktı.
«Evan.»
Balo salonunun her yerinde kafalar döndü. Alkışlar odaya yayılmadan önce yavaş yavaş başladı. Bazı insanlar gerçekten şok olmuş görünüyordu.
Diğerleri şaşkın görünüyordu. Organizatör gülümsedi.
«Bizim için ayağa kalkar mısın?»
Evan sandalyesinden kalktı.
«Birkaç kelime söylemek ister misin?» diye sordu.
Kısa bir aradan sonra başını salladı. «Aslında evet.»
Sahneye doğru yürürken oda sessizleşti. Evan mikrofonu kabul etti ve kalabalığa baktı. Yüzlerce göz ona baktı. Bir an kimse konuşmadı.
Sonra Evan, «Bu gece davet edilmedim» dedi. Ve dürüst olmak gerekirse, eğer bu buluşma beş yıl önce olsaydı muhtemelen gelmezdim.»
Odada birkaç gergin kahkaha dalgalandı.
Evan balo salonuna bir göz attı. «Bazılarınız muhtemelen neden aniden buraya gelmemin istendiğini merak ediyordur.»
Bunu daha fazla kayma izledi. Hafifçe gülümsedi, sonra durakladı.
«Üç ay önce şirketim Marshall Technologies’i satın aldı.»
Oda tamamen sessizleşti. Birkaç kişi gözlerini kırpıştırdı, diğerleri baktı.
Marshall Technologies sıradan bir şirket değildi. İlçedeki en büyük işverenlerden biriydi. Odadaki birkaç kişi orada çalışıyordu. Diğerlerinin bunu yapan aile üyeleri vardı. Birkaçından fazlası orada pozisyon bulmayı umarak yıllarını harcamıştı.
Ve şimdi hepsi aynı şeyin farkına varıyordu.
Zar zor hatırladıkları sessiz çocuk Marshall Technologies için çalışmadı.
Sahibi oldu.
Balo salonuna şaşkın bakışlar yayıldı. Birkaç huzursuz bakış da belirdi. Evan kızgın göründüğü için değil, herkes birden güç dengesinin ne kadar farklılaştığını anladığı için.
«Dürüst olmak gerekirse bu gece davet edilmediğimde şaşırmadım.»
Durakladı.
«Liseden sonra değil.»
Sessizlik anında derinleşti. Kimse gülmedi. Kimse kıpırdamadı. Birkaç kişi gözlerini indirdi, diğerleri ise dümdüz ileriye baktı.
Evan artık gülümsemiyordu. Ama o da kızgın değildi.
Oda donmuş gibi geldi. «Bazılarınızın muhtemelen hatırladığı gibi, lisede pek popüler değildim.»
Birkaç rahatsız edici kıkırdama, aynı hızla kaybolmadan önce ortaya çıktı. «Buraya uyum sağlamayı dileyerek uzun yıllar geçirdim.»
Durakladı ve sözlerin yatışmasına izin verdi. «Bazılarınız bana karşı nazik davrandı. Birkaçınız beni hoş karşılanmış hissettirmek için yolunuzdan çekildiniz. Ama çoğunuz var olduğumu zar zor biliyordunuz.»
Kimse bununla tartışamazdı çünkü bu doğruydu.
«O zamanlar bende bir sorun olduğunu düşünmüştüm.» Kelimeler ağır bir şekilde indi. «Yıllarımı neden yeterli olmadığımı anlamaya çalışarak geçirdim.»
Balo salonunun karşısında birkaç kişi gözlerini indirdi. Evan bir nefes aldı, sonra gülümsedi. Ve birden, her şey değişti.
«Ama burada olmamın nedeni bu değil.»
Odadaki gerginlik neredeyse anında değişti. Rahatsızlık yerini meraklara bıraktı ve insanlar koltuklarında öne doğru eğildi.
«Özür istediğim için gelmedim.»
Kısa bir duraklamanın ardından «Ve ben de intikam için gelmedim» diye ekledi