«’in » yapamaması, «’in beklentileri karşılayamaması, »’in başarısız olması nedeniyle suçluluk.
Artık kesin olarak biliyordu: Sorun onda değildi.
Ve bu farkındalık her şeyi değiştirdi.
Bir sabah Marina doktorun ofisinde oturuyordu, elinde plastik bir bardak suyu sıkıca tutuyordu. Kalp, korkudan çok alışkanlıktan dolayı eşit olmayan bir şekilde — atıyordu.
— Tebrikler, — gülümsedi doktor. — IVF başarılı oldu. Süre hala kısa ama göstergeler mükemmel.
Marina ağlamadı. Sadece gözlerini kapattı. İçerisi sessiz ve sakindi. Vahşi neşe — değil, gerçek iç rahatlama. Bunca yıldır özlediği duygu tam olarak bu.
Aynı gün resmen boşanma ihbarı aldı. Gündem, kuru çizgiler, imza. Skandallar, suçlamalar ve gereksiz açıklamalar olmadan. Marina artık kurban olarak bile hayatının bir parçası olarak kalmak istemiyordu.
Onu aramaya çalıştı. İlk kez. Sonra tekrar. Sonra tövbe, bahaneler ve ani — love«ile uzun bir mesaj » yazdı.
Cevap gelmedi.
Birbirlerini en son mahkemede görmüşler. Oldukça tesadüfen.
Düz bir duruşla kendinden emin bir şekilde içeri girdi. Hafif bir paltoyla ve önceki av görünümü olmadan.
— Marina… —’e doğru yükselmeye başladı. — Söylemek istedim…
— Yapma, — nazikçe ama kararlı bir şekilde durdu. — O zaman her şeyi söylemiştin zaten. Bebeğinle.
Keskin bir şekilde solgunlaştı.
— Hamileyim, — sakince ekledi. — Ve senden değil. Ama artık önemi yok. Asıl mesele — Mutluyum.
Ona baktı ve fark etti: bu son. Gerçek. Her şeyi geri alma ya da düzeltme şansı yok.
Dışarıya çıktığında dünya yıkılmadı.
Sadece boş oldu. Kendi zulmüyle kendisinin yok ettiği, hiçbir anlamı olmayan.
Ve Marina mahkeme koridoru boyunca yürüdü ve ilk kez birine inat etmek için değil ve —’nin acısını değil, sadece özgür olduğu için gülümsedi. Artık kimseye bir şey kanıtlamasına gerek yoktu.
Bazen hayat intikam almaz.
Her şeyi yerli yerine koyuyor.
Ve en ağır hediye —, bir insanın gerçekten hak ettiği gerçektir.
BITIŞ