Sergey, üzerine bolca ketçap sürülmüş plastik bıçağı havaya kaldırdı ve son derece dramatik bir ses tonuyla bağırdı:
— Bunu kendi istedi!
Sveta kendini büyük bir ustalıkla yere bıraktı. Kollarını iki yana açtı, etrafına dökülen ketçap ise uzaktan bakıldığında gerçek kanı andırıyordu.
Biz de paniğe kapılmış insanlar gibi davranmaya başladık; sanki korkunç bir suç işlenmişti.
— Polisi arayalım mı?! — diye bağırdı Olga telaşla.
— Hayır! Önce cesedi saklamamız gerekiyor! — diye karşılık verdim ben de rolüme iyice girerek.
Bir anda ortalık sessizliğe büründü.
Komşuların evindeki perdenin hafifçe kıpırdadığını fark ettim.
— Bizi izliyorlar… — diye fısıldadım.
O sırada uzaktan bir arabanın kapısının sertçe kapanma sesi duyuldu.
Hepimiz olduğumuz yerde donup kaldık.
Aradan birkaç saniye geçti.
Sonra…
Polis sirenleri duyulmaya başladı.
— İşte başlıyor… — dedim derin bir nefes alarak. — Herkes hemen içeri!
Hepimiz bir anda eve koştuk. Sadece birkaç saniye içinde sözde «suç mahallini» tamamen ortadan kaldırdık, kostümlerimizi çıkarıp günlük kıyafetlerimizi giydik. Kapı çaldığında çoktan masaya oturmuş, elimizde çay fincanlarıyla sakin sakin sohbet ediyor gibi görünüyorduk.
— Burada her şey yolunda mı? — diye sordu polis memurlarından biri, şaşkın bakışlarla hepimizi süzerek.
Masum bir ifadeyle gözlerimi açtım.
— Elbette. Bir sorun mu var?
Memur, bu adreste şiddet olayına ilişkin bir ihbar aldıklarını söyledi.
Ben de şaşkınlık rolümü sürdürdüm. Ardından birden aklıma gelmiş gibi davrandım.
— Ah… Yoksa bizim tiyatro provamız yüzünden mi? Bahçede küçük bir sahneyi canlandırıyorduk. Sanırım fazlasıyla gerçekçi olmuş.
Polis memuru kaşlarını çattı.
— Ama bunu biri nasıl görebildi? Bahçenizin etrafı oldukça yüksek bir çitle çevrili.
Derin bir nefes aldım.
— Asıl sorun da bu zaten. Yan komşularımızın güvenlik kamerası doğrudan benim bahçeme dönük. Haftalardır beni izinsiz şekilde kaydediyorlar.
Bunu duyunca memurun yüz ifadesi değişti.
— Anlıyorum… O halde önce komşularınızla konuşmamız gerekiyor.
Ben ve arkadaşlarım pencerenin önüne geçip polislerin Anastasia ile Viktor’un evine girişini sessizce izledik.
Yaklaşık bir saat sonra memur tekrar kapımıza geldi.
— Katya, yaptığımız inceleme sonucunda komşularınızın yasa dışı gözetim yaptığına dair bulgular elde ettik. Kullandıkları ekipmanlara el konuldu. Kendileri hakkında da resmi işlem başlatılacak. Sizden de resmi bir ifade almamız gerekecek.
Şaşkın görünmeye devam ettim.
— Gerçekten mi? Buna çok üzüldüm… Elbette gerekiyorsa ifade veririm.
Polis ekipleri ayrılır ayrılmaz Sergey dolaptan şampanyayı çıkardı.
Mantar büyük bir sesle fırladı.
Sveta kahkahasını tutamadı.
— Hâlâ inanamıyorum! Gerçekten işe yaradı!
Sergey kadehini havaya kaldırdı.
— Bu kadeh intikam sanatının ustası Katya’nın şerefine!
Hepimiz kadehlerimizi tokuşturduk.
Ben de gülümsedim ama içimde hafif bir huzursuzluk vardı.
— Sizce gerçekten biraz fazla ileri gitmedik mi?
Olga hiç düşünmeden başını iki yana salladı.
— Hayır. Bütün bunlara kendileri sebep oldular. Kimsenin özel hayatını gizlice izlemeye kalkmasalardı bunların hiçbiri yaşanmayacaktı.
Aradan birkaç gün geçmişti.
Bir sabah bahçeyle ilgilenirken Anastasia ile Viktor’u ellerinde valizlerle evden ayrılırken gördüm.
Kısa süre sonra ev boş kalmadı.
Yerlerine genç bir çift taşındı.
Bir an durup düşündüm.
Acaba onlara önceki komşular hakkında bir şey söylemeli miydim?
Sonra bu düşünceyi sessizce kafamdan attım.
Hiçbir şey olmamış gibi yeniden domateslerimin yanına döndüm ve onlarla ilgilenmeye devam ettim.