Ağır adımlarla buz gibi mermer basamakları tırmanıyordu. Kalın ve gösterişli elbisesinin uzun eteği, devasa salonun cilalı taş zemininde sessizce sürüklenerek arkasından geliyordu. Salonda bulunan herkesin bakışları tek bir noktada toplanmıştı: onun üzerinde. Ortalığı kaplayan derin sessizlikte en ufak bir saygı kırıntısı bile yoktu; yalnızca gerginlik, rahatsız edici bir bekleyiş ve dile getirilmeyen huzursuzluk hissediliyordu. Saray halkı gerçek duygularını nazik tebessümlerin ardına saklamayı yıllar önce öğrenmişti. Herkes kralın konuşmasını bekliyordu, fakat duyacakları sözlerin böylesine sarsıcı olabileceğini hiç kimse hayal bile edemiyordu.
Genç kadının adı Isabella’ydı. O, acımasız kuzey krallığını demir yumrukla yöneten Kral Aldemir’in tek kızıydı. Bu topraklarda insanların kalbi değil, dış görünüşü değer görürdü; güzellik karakterden daha önemli sayılırdı. Isabella daha doğduğu ilk günden itibaren diğer prenseslerden farklıydı. Çocuk yaşlarında bile yaşıtlarına göre daha dolgundu. Yuvarlak yanakları, dolgun vücudu ve yemeklere karşı bitmek bilmeyen sevgisi vardı; ne uyarılar ne de baskılar bunu değiştirebilmişti. Saraydaki diğer genç kızlara zarafet, dans ve kusursuz asil görgüsü öğretilirken Isabella huzuru mutfakta buluyordu. Sıcacık turtaların, yeni pişmiş çöreklerin ve birbirinden tatlı şekerlemelerin arasında kendini güvende hissediyor, yalnızlığını onlarla unutmaya çalışıyordu.
Yıllar geçtikçe yalnızca Isabella büyümedi; babasının ona karşı beslediği soğuk öfke de giderek güçlendi. On üç yaşına geldiğinde hizmetkârlar arkasından alçak sesle fısıldaşmaya başlamıştı. On beş yaşına bastığında ise uzak krallıklardan gelen talipler onun portresine bakmaya bile yanaşmıyordu. On yedi yaşına ulaştığında Kral Aldemir kararını çoktan vermişti. Ona göre kızı artık tahtın geleceği değildi; kraliyet tacını aşağı çeken, hanedanın adını utanca boğan ağır bir yüktü.
Her şeyi değiştiren gün, gökyüzünü kurşuni bulutların kapladığı, iliklere işleyen soğuk bir sabahta geldi. Taht salonu her zamankinden daha kalabalıktı. Soylular, şövalyeler, yabancı elçiler ve sarayın önde gelen isimleri tek tek yerlerini almıştı. Kimse bu ani toplantının neden düzenlendiğini bilmiyordu, ancak havada hissedilen ağırlık yaklaşan olayın sıradan olmadığını açıkça anlatıyordu. Isabella’ya dar gelen resmî tören elbisesini zorla giydirdiler. Nefes almakta bile zorlanıyor, göğsü sıkışıyordu. Titreyen ellerini birbirine kenetleyerek ağır adımlarla tahtın önüne ilerledi. Babası çoktan yerini almıştı. Yüzü mermer kadar sert, bakışları ise kış kadar soğuktu.
— Bugün, — dedi kral kuru, donuk ve acıma duygusundan tamamen arınmış bir ses tonuyla, — kızım hak ettiği kaderle yüzleşecek.
Salonda ağır bir gerilim dalgası yayıldı. Orada bulunanların çoğu, kralın sonunda kızına uygun bir damat bulduğunu ve açıklamanın bir evlilik ilanı olacağını düşündü.
Fakat birkaç dakika sonra salona soylu bir prens değil, zincirlere vurulmuş bir adam getirildi. Ayakları çıplaktı, yüzü çamur içindeydi. Vücudunda işkenceyi andıran morluklar ve eski yaraların izleri açıkça görülüyordu. Bitkin görünüyordu ama yine de dimdik ayakta durmaya çalışıyordu.
— Bir köle… — diye fısıltılar salonun dört bir yanına yayıldı.
Isabella olduğu yerde donup kaldı. Babasının sözleri devam ederken kalbinin göğsünde durduğunu sandı.
— Kızım tacı layıkıyla temsil edemediğine göre, onun kocası da herkesin altında bulunan biri olacaktır. Onu bu adama veriyorum. Bu, zayıflığının, ailemize getirdiği utancın ve şimdiye dek sürdürdüğü değersiz yaşamın karşılığıdır.
O anda Isabella’nın etrafındaki dünya bulanıklaşmaya başladı. Gözleri yaşlarla doldu, boğazı düğümlendi. Fakat ne çığlık attı ne de babasına yalvardı. Yıllardır yaptığı gibi başını sessizce öne eğdi. Acısını içine gömdü ve tek kelime etmeden kaderini kabul etti.
Yanına getirilen adam da tek bir söz söylemedi. Başını yere eğmişti. Sanki görünmez olmayı, oradan tamamen silinmeyi diliyordu.
Salon yeniden fısıltılarla doldu. Bazı asil kadınlar alaycı gülümsemelerini zarif yelpazelerinin arkasına gizledi. Bazıları ise iğrenmiş gibi yüzlerini başka tarafa çevirdi. Kral Aldemir ise her zamankinden daha memnun görünüyordu. Omuzlarından yıllardır taşıdığı ağır bir yük kalkmış gibiydi; sanki sonunda kendisini rahatsız eden bir sorundan tamamen kurtulmuştu.
Tören sona erdiğinde Isabella’yı sarayın daha önce hiç gitmediği uzak bir bölümüne götürdüler. Yeni kalacağı yer, alelacele temizlenip kullanılabilir hâle getirilen eski bir depo odasından ibaretti. Ne gösterişli mobilyalar vardı ne de prenseslere yakışacak ihtişam.
Köleye paslı bir anahtar, sertleşmiş bir parça bayat ekmek verildi ve ardından yalnızca tek bir emir iletildi:
— O istemediği sürece ona elini bile sürmeyeceksin. Ama bugünden itibaren ömrünün sonuna kadar onun yanında yaşayacaksın.