Şaşkınlıkla gözlerimi kırptım.
Telefonu kilitledim.
Tekrar açtım.
Ama sayı değişmedi.
Tam tersine…
Telefon avucumun içinde durmadan titremeye devam ediyordu.
Her saniye yeni bir arama geliyordu.
Henüz bir saat bile geçmeden sayı iki yüzü aşacaktı.
Sesli mesaj kutusu da dolmaya başlamıştı.
Hiç düşünmeden ilk mesajı açtım.
Annemin sesi bir anda hoparlörden yükseldi.
Panik içindeydi.
«Marissa!»
«Hemen bizi ara!»
«Her şeyi televizyonda gördük.»
«Bunun canlı yayınlanacağını neden söylemedin?»
«Bize nasıl göründüğümüzün farkında mısın?»
Son cümlede sesi titredi.
Mesajı durdurdum.
Sıradakini açtım.
Bu kez babamdı.
Sesi sertti.
Öfkesini gizlemeye çalışmıyordu.
«Bu hiç komik değil.»
«Biz gittik çünkü anlayacağını düşündük.»
«Bizi böyle ortada bırakamazsın.»
«Aileni bu şekilde silemezsin.»
Ardından bir mesaj daha…
Sonra bir tane daha…
Bazıları bağırıyordu.
Bazıları yalvarıyordu.
Bazıları ne yapacağını bilemez hâlde konuşuyordu.
Bir süre sonra bütün sesler birbirine karıştı.
Tek bir uğultuya dönüştü.
Sonunda Elena’nın mesajı geldi.
«Her neyse…»
«Tebrikler.»
«Demek zengin biriyle evlenince artık kendini bizden üstün görüyorsun.»
«Telefonu aç Marissa.»
«İstesen de istemesen de biz hâlâ senin aileniz.»
Ses tonu hiç değişmemişti.
Yıllardır kullandığı o küçümseyici ifade…
Beni hâlâ kontrol edebileceğine inanan o kibir…
Ama bu kez…
Sözleri tamamen boş geliyordu.
Mesajları yeniden kaydırmaya başladım.
Parmağım hafifçe titriyordu.
Ama korkudan değildi.
Onların çaresizliğini görmek…
Öfke ile yalvarış arasında savrulmalarını dinlemek…
Kontrolü kaybettiklerini fark ettikleri anda nasıl paniklediklerini izlemek gibiydi.
Tam o sırada yeni bir sesli mesaj daha geldi.
Bir an duraksadım.
Sonra oynattım.
Beklediğim kişi değildi.
Arayan kuzenim Adam’dı.
Sesi her zamanki gibi sakindi.
Biraz da çekingen…
«Merhaba Marissa…»
«Seni televizyonda gördüm.»
«Harika görünüyordun.»
«Dürüst olmam gerekirse…»
«Film yıldızı gibiydin.»
«Her şeyin ne kadar karışık olduğunu biliyorum.»
«Ama şunu söylemek istedim.»
«Bunu gerçekten hak ettin.»
O an boğazım yeniden düğümlendi.
Adam her zaman sessiz kalmayı seçen kişiydi.
Elena’nın kaosu ile ailemin ilgisizliği arasında sıkışıp kalan tek kişiydi.
İlk kez birinden…
Hiç kıskançlık olmadan gelen birkaç samimi cümle duymuştum.
Telefon yeniden titredi.
Ardından tekrar…
Ve tekrar…
Ekranda aynı isimler durmadan yanıp sönüyordu.
Hiç düşünmeden telefonu yeniden ters çevirdim.
Masanın üzerine bıraktım.
Hayır…
Bugünümü onların elinden yeniden çalmalarına izin vermeyecektim.
Tam o sırada Monica elinde iki kadeh şampanyayla içeri girdi.
Birini bana uzattı.
Gözleri masanın üzerinde titreyen telefona kaydı.
Dudaklarının kenarında alaycı bir gülümseme belirdi.
«Anlaşılan sirk yeniden şehre gelmiş.»
İstemeden güldüm.
«Ne kadar haklı olduğunu tahmin bile edemezsin.»
Şampanya kadehini elime aldım.
Monica omzuma hafifçe dokundu.
«Günün en güzel kısmı başladı.»
«Dışarıda seni gerçekten seven insanlar var.»
«Şu telefonun diğer ucundakiler ise sadece kaybettikleri kontrolü geri almaya çalışıyor.»
Telefon yeniden titreşti.
Ama bu kez dönüp bakmadım.
Kadehimi hafifçe kaldırdım.
Bahçeden yükselen kahkahalara kulak verdim.
Ve ilk kez…
Gerçek huzurun sessizlikte değil…
Doğru insanlarla aynı masada oturabilmekte saklı olduğunu anladım.
«Gerek yok,» dedi Monica hafif alaycı bir gülümsemeyle.
«Telefonuna bakmana bile gerek yok.»
«Bahçeden bile titreşim sesini duyabiliyorum.»
Telefonu yeniden elime aldım.
Bitmek bilmeyen cevapsız arama listesini birkaç saniye izledim.
Sonra hiçbir şey söylemeden ekranı aşağı gelecek şekilde tekrar masaya bıraktım.
«Hepsini gördüler.»
Sesim beklediğimden daha sakindi.
«Her şeyi…»
«Yeminlerimizi…»
«Töreni…»
«Tek bir anı bile kaçırmadılar.»
Monica şifonyere yaslandı.
Kollarını göğsünde birleştirdi.
«Harika.»
«Boğazlarında kalsın.»
«Beni yıkmak istediler.»
«Ama sonunda ön sıradan seni ayağa kalkarken izlemek zorunda kaldılar.»
Sözleri tam ihtiyacım olan yere dokundu.
Şampanyamdan küçük bir yudum aldım.
İnce kabarcıklar dilimde hafifçe patladı.
Dışarıdan müzik sesi gelmeye devam ediyordu.
Caleb’in babası bir grup misafirle yüksek sesle gülüyordu.
Evelyn küçük yeğenlerden biriyle dans ediyor, etraftan alkışlar yükseliyordu.
Tam o sırada Caleb kapının önünde belirdi.
Sessizce yanıma geldi.
Kolunu belime doladı.
«Her şey yolunda mı?»
Bakışları kısa süreliğine telefona kaydı.
Gülümsedim.
«Her şey yolunda.»
Ve bunu gerçekten hissederek söyledim.
Dışarıdaki müzik hızlandı.
Çiftler dans pistini doldurmaya başladı.
Telefonun şifonyerin üzerinde durmadan titreşmesi…
Artık yalnızca uzaktan gelen ritimlerden biri gibiydi.
Tek fark…