Her zamanki gibi sakin ve kontrollü konuşuyordu. Kısaca, planladığımız güvenlik sürecinin eksiksiz şekilde ilerlediğini söyledi. Egor hoparlörden onun söylediklerini duyduğu anda, ayakta tuttuğu son umut kırıntıları da yok oldu.
Öfkesinin yerini çaresizlik aldı.
Masaya sertçe yumruk vurdu.
Telefonunu öfkeyle fırlattı.
Önce müşteri temsilcisine bağırdı, sonra etrafında suçlayacak kimse kalmayınca boşluğa haykırmaya başladı.
Ben ise tüm bunları düşünürken geçmiş gözümün önünden geçti. Bana gülümsediği günleri, birlikte kurduğumuz hayalleri, gelecekle ilgili verdiği sözleri hatırladım. Oysa aynı günlerde, benim haberim olmadan başka bir kadınla yeni bir hayat kurmanın planlarını yapıyordu. Şimdi bütün bu yaşananlar, kaderin acı ama kaçınılmaz bir cevabı gibi görünüyordu.
Ve o anda en önemli gerçeği fark ettim.
Hayatımın kontrolü bir daha asla onun elinde olmayacaktı.
Gün bitmek bilmedi.
Onun alıştığı düzen adım adım çöküyordu. Hesaplarına erişemiyor, kartlarını kullanamıyor, uçak biletlerini ya da otel masraflarını ödeyemiyor, banka ise her yeni girişimi riskli işlem olarak kaydediyordu. Zafer olarak gördüğü tatil, artık bitmek bilmeyen telefon görüşmeleri, reddedilen ödemeler ve büyüyen panikten ibaret bir kâbusa dönüşmüştü.
Ama ben bunun son olmadığını biliyordum.
Bu yalnızca başlangıçtı.
Ertesi sabah şehir beni sert bir rüzgâr ve kurşuni bulutlarla karşıladı. Sanki gökyüzü bile yaklaşan yüzleşmeyi önceden haber veriyordu.
Onun geri döneceğini biliyordum.
Ve gerçekten de akşam olduğunda kapının kilidi döndü.
Egor ağır adımlarla içeri girdi. Sanki yeniden bu eve dönmüş olmasına kendisi bile inanamıyordu.
Ben ise onu sessizce karşıladım.
Ne öfke gösterdim ne de acıma.
Sadece sakindim.
Koridorun ortasında durdu.
«Sen ne yaptın?!» diye bağırdı.
Hiç cevap vermeden masaya yürüdüm.
Önüne hazırladığım belgeleri tek tek koydum.
Bankadan gelen güvenlik bildirimleri…
Bloke kararları…
Başarısız para transferleri…
İptal edilen işlemler…
Hepsi önümüzde duruyordu.
Sonra gözlerinin içine bakarak sakince konuştum.
«Gerçekten ortak paramızı alıp başka bir kadınla yurt dışına kaçabileceğini ve bana hakaret dolu bir mesaj bırakıp bunun yanına kâr kalacağını mı sandın? Her şeyi öğrendim.»
Yüzündeki renk bir anda çekildi.
Dün yalnızca banka bildirimlerinden hissettiğim panik şimdi karşımda ete kemiğe bürünmüştü. Elleri titriyordu. Bakışları boşalmıştı. Sesi kısılmış, kendine olan güveni tamamen yok olmuştu.
Sessizce karşısına oturdum.
«Yıllarımız birlikte geçti, Egor,» dedim. «Ama güven bazen tek bir gecede yok olur. Sonrasında onu yeniden inşa etmek ise neredeyse imkânsızdır.»
Kendini savunmaya çalıştı.
Bunun bir iş seyahati olduğunu söyledi.
Yanlış anlaşıldığını iddia etti.
Bir hatadan söz etti.
Tesadüf olduğunu anlatmaya uğraştı.
Fakat kurduğu her cümle, bir öncekinden daha yapmacık ve daha inandırıcılıktan uzaktı.
Sözünü bitirmesini bekledim.
Ardından sakin bir ses tonuyla son kez konuştum.
«Artık önünde iki yol var. Ya kendi ellerinle yarattığın bu sonuçlarla yüzleşeceksin… ya da sahip olduğun her şeyi sonsuza kadar kaybedeceksin.»
Başını yavaşça eğdi.
Evin içine ağır bir sessizlik çöktü.
Balkona çıktım.
Soğuk ve yağmur kokan havayı derin derin içime çektim.
Omuzlarımdaki yük yavaş yavaş hafiflemeye başlamıştı.
Şehir aynı şehirdi.
Islak çatılar…
Gri pencereler…
Aşağıdan yükselen araba sesleri…
Her şey olduğu gibiydi.
Değişen tek kişi bendim.
Artık tek bir şeyden emindim.
Kimsenin beni yeniden aldatmasına, kullanmasına ya da hayatımı kendi çıkarları için yönlendirmesine izin vermeyecektim.
O yaşananlar, hayatımın acı dolu bir döneminin son noktasıydı.
Şimdi önümde bambaşka bir sayfa açılıyordu.
Yalanların olmadığı…
İhanetin yer almadığı…
Ve yalnızca paramı değil, gerçeği bilme hakkımı da benden çalabileceğini sanan bir adamın bulunmadığı yeni bir hayat…