Birlikte hazırladığımız eriştelerden ona bir tabak uzattım.
Gerçeği anlatmam gerekiyordu.
Tamamını değil.
Ama anlayabileceği kadarını.
“Birisi yanlış bir seçim yaptı, tatlım,” dedim yumuşakça.
Natalie dikkatle yüzüme baktı.
“Serena Teyze kötü bir şey yaptı. Ama baban sana söz veriyorum ki bana ihanet etmedi. Sadece ne yapacağını bilemedi. Bazen insanlar çok büyük ve beklenmedik durumlarla karşılaşınca donup kalırlar.”
Natalie kaşlarını çattı.
“Yani…” dedi yavaşça. “Yeni bir babaya ihtiyacımız yok mu?”
Bu soru karşısında gülümsemekten kendimi alamadım.
Onu kucağıma çekerek sımsıkı sarıldım.
“Hayır, güzel kızım.”
Saçlarını öptüm.
“Baban hiçbir yere gitmiyor.”
O akşam üçümüz oturma odasında birlikteydik.
Kanepenin üzerine yayılmış, bisküvilerin arasına sıkıştırılmış dondurmaları yiyorduk.
Tatlıları Richard hazırlamıştı.
Natalie ise mutfak tezgâhının üzerinde oturup ona yardım etmişti.
Richard eve biraz erken gelmişti.
Elinde Natalie’nin en sevdiği pelüş tavşanı vardı.
Küçük oyuncak düğün hazırlık odasında unutulmuştu.
Kapıdan içeri girerken tavşanı havaya kaldırdı.
“Sanırım birisi bunu unutmuş,” dedi gülümseyerek.
Natalie’nin yüzündeki neşe bir anda duraksadı.
Sessizce bana yaklaştı.
Hâlâ biraz tedirgindi.
Richard bunu fark etti.
Yavaşça yanımıza geldi.
“Özür dilerim, tatlım,” dedi sakin ama net bir sesle.
Natalie gözlerini ona dikti.
“Düğünde bir hata yaptım. Bu ailemizi parçalayacak türden bir hata değildi. Ama insanları şaşırtabilecek, kafalarını karıştırabilecek bir hataydı.”
Bir an durdu.
Sonra diz çökerek onun göz hizasına indi.
“Senin ya da annenin, sizi ne kadar sevdiğim konusunda bir an bile şüphe duymanızı asla istemedim.”
Natalie birkaç saniye boyunca onu dikkatle izledi.
Sonra sessizce konuştu.
“Bu iyi.”
“Öyle mi?” diye sordu Richard.
“Evet.”
Natalie başını salladı.
“Çünkü ben yeni bir baba istemiyorum.”
Richard’ın gözleri doldu.
Ben de gözümün kenarında biriken yaşları silmek zorunda kaldım.
Elimi uzattım.
Sonra diğer elimle Natalie’nin elini tuttum.
Richard da bize katıldı.
Üçümüzün elleri birbirine kenetlendi.
“Teşekkür ederim,” dedim Richard’a.
Sesim titriyordu.
“Teşekkür ederim… çünkü sonunda, senin gerçekten olduğunu düşündüğüm kişi olduğun ortaya çıktı.”
Richard, Natalie’nin omzunun üzerinden bana baktı.
Sessizce gülümsedi.
Ve işte böyle…
Küçük ailemiz ayakta kalmayı başardı.
Mükemmel değildik.
Hiçbir zaman da olmayacaktık.
Ama hâlâ birlikteydik.
Ve bazen bir ailenin ihtiyaç duyduğu en önemli şey de tam olarak budur.