Düğün fotoğraflarımı ilk kez sosyal medyada paylaştım — ertesi gün tanımadığım bir kadın bana şu mesajı gönderdi: “ONDAN KAÇ!”
Hayatımı birleştirdiğim kişinin acılarla olgunlaşmış, yaralarını sessizce taşıyan, dikkatli ve nazik bir adam olduğuna inanıyordum. Onu, kaybettiklerinden sonra yeniden ayağa kalkmayı başarmış biri sanıyordum. Ancak düğün fotoğraflarımızı ilk kez paylaştıktan sonra gelen tek bir mesaj, bütün dünyamı altüst etti.
Başta önemsememeye çalıştım.
Ama o mesajı görmezden gelemedim.
Ve şimdi fark ediyorum ki bazı aşk hikâyeleri trajedi değildir.
Bazıları baştan sona kurgulanmıştır.
Ben ise gerçeği hiç öğrenmemiştim.
Eğer o gün düğün fotoğraflarımı paylaşmasaydım, belki de bunların hiçbiri ortaya çıkmayacaktı.
Andrey ile evliliğimiz henüz on yedi günlükken her şey başladı.
Hâlâ yeni evlilerin yaşadığı o büyülü balonun içindeydik. Banyoda yan yana duran diş fırçalarımız, buzdolabında kalan düğün pastası dilimleri ve hâlâ arayıp düğünümüzün ne kadar kusursuz geçtiğini söyleyen insanlar vardı.
Ben hiçbir zaman dikkat çekmeyi seven biri olmadım.
Ama düğün günümüz benim için kutsal gibiydi.
Sadece sonunda evlenmiş olmamızdan dolayı değil…
Andrey’in bana hissettirdikleri yüzünden.
O dikkatliydi.
Sakin ve dengeliydi.
İnsanları gerçekten anladığını düşündüren bir bakışa sahipti.
Yanındayken kendimi özel hissediyordum.
Bana sık sık şöyle derdi:
“Ben seni görüyorum, Taisia. Gerçekten görüyorum. Bu yüzden birlikte her şeyin üstesinden gelebileceğimizi biliyorum.”
En yakın arkadaşım Sofya ise başından beri temkinliydi.
Bir gün bana şöyle demişti:
“Andrey bazen garip geliyor. Sanki duyguları yaşamıyor da önceden prova etmiş gibi davranıyor.”
O zamanlar bu sözlere gülüp geçmiştim.
Çünkü Andrey geçmişinde büyük bir kayıp yaşamıştı.
İlk eşi Marina yıllar önce ölmüştü.
Bu yüzden bazı yaralarının kapanmamış olmasını doğal karşılıyordum.
Aslında Marina hakkında neredeyse hiç konuşmazdı.
Konuştuğunda da yalnızca yarım cümleler kurardı.
“Soğuk havaya dayanamazdı.”
Ya da:
“Bazı insanlar bu dünyada fazla hassastır.”
Bir gün nasıl tanıştıklarını sormuştum.
Bana uzun uzun anlatmak yerine sadece şu cevabı verdi:
“Yanlış zamanda tanıştık.”
Sonra elimi öpmüş ve konuyu değiştirmişti.
Ben de daha fazla üstelememiştim.
Ölmüş bir kadının geçmişini kurcalamanın saygısızlık olacağını düşünüyordum.
Marina’ya ait gördüğüm tek fotoğraf eski bir çekmecenin içindeydi.
Rengi solmuş bir kare.
Kameraya değil, başka bir yöne bakarak gülümsüyordu.
Fotoğrafı yerine koyarken sessizce:
“Güzel bir kadınmışsın Marina,” diye fısıldamıştım.
Andrey benden yedi yaş büyüktü.
Sessizliği severdi.
Sabahları koyu kahvesini içer, pazar günleri eski soul plakları dinlerdi.
Bana sık sık:
“Sen benim ikinci şansımsın,” derdi.
Ben bunu romantik bulurdum.
Şimdi düşündüğümde, o sözün anlamı çok farklı geliyor.
Düğün fotoğraflarını paylaştığım sabah son derece sıradandı.
Mutfakta havluları katlıyordum.
Güneş ışığı yerdeki seramikleri ısıtmıştı.
O an sadece mutluluğumu paylaşmak istemiştim.
Daha önce hiç Andrey’le birlikte fotoğraf paylaşmamıştım.
Birkaç düğün karesi seçtim.
Onu etiketledim.
Altına da şöyle yazdım:
“Hayatımın en mutlu günü. Sonsuzluğa birlikte, aşkım.”
Sonra telefonu bırakıp işime geri döndüm.
Yaklaşık on dakika sonra bildirimlere bakmak için ekranı açtım.
Bir mesaj isteği vardı.
Gönderen:
“Alice S.”
Mesaj tek cümleydi.
“ONDAN KAÇ!”
Ekrana uzun süre baktım.
Kadının profil fotoğrafı yoktu.
Paylaşımı da yoktu.
Sahte hesap gibi görünüyordu.
Mesajı silmek üzereydim ki ikinci mesaj geldi.
“Bunu Andrey’e sakın söyleme. Normal davran. Hiçbir şey belli etme. Onun ne yaptığını bilmiyorsun. GERÇEĞİ ÖĞRENMEN GEREKİYOR!”
Kalbim hızlandı.
Telefonu daha sıkı tuttum.
Birkaç saniye sonra üçüncü mesaj geldi.
“Bu hikâyeyi herkese kendisinin mağdur olduğu şekilde anlatıyor. Ama gerçek şu ki yaşananlar onun yüzünden oldu.”
Bir anda içim buz kesti.
Nefes almak zorlaştı.
Yatak odasına gittim.
Yatağın altındaki valizi çıkardım.
İçine gelişigüzel kıyafetler atmaya başladım.
Kot pantolonlar.
Kazaklar.
Tuvalet çantam.
Hatta sürekli ödünç alıp giydiğim Andrey’in gri kazağı bile.
Nereye gideceğimi bilmiyordum.
Tek bildiğim şey şuydu:
Eğer bu söylenenlerde en ufak bir doğruluk payı varsa o evde kalamazdım.
“Toparlan Taisia,” diye kendi kendime seslendim.
“Ne olduğunu bilmiyorsun. Panik yapma.”
Ama içimdeki huzursuzluk büyüyordu.
Bu neden şimdi ortaya çıkmıştı?
Neden düğünden hemen sonra?
Tam o sırada yeni bir mesaj geldi.
“Lütfen benimle buluş. Ben Marina’nın kız kardeşiyim.”
Donup kaldım.
Mesaja uzun süre baktım.
Sonunda sadece tek kelime yazdım:
“Nerede?”
Yanıt anında geldi.