Vera, Preçistenka’nın köşesindeki küçük bir pastanede Liza’nın karşısında oturuyordu. Önlerinde iki kapuçino ve henüz hiçbirinin dokunmadığı eklerlerle dolu bir tabak vardı. Konuşmaları yazdan, tatil paketlerinin fiyatlarından ve ikisinin birlikte bir yerlere gitmeyeli ne kadar uzun zaman olduğundan açılmıştı.
Vera’nın telefonu çaldı. Ekrana baktı ve özür diler gibi parmağını kaldırdı.
— Evet, Roman. Dinliyorum.
— Veracığım, şöyle bir durum var. Cuma gününe kadar bana on beş bin lazım. Gelecek hafta geri veririm, söz.
— Tamam. Bu akşam gönderirim.
— Sen bir tanesin, kardeşim.
Vera telefonu kaldırıp konuşmaya döndü. Liza fincandaki kaşığı çeviriyordu ama hiçbir şey söylemedi. Yaklaşık yedi dakika geçti. Telefon yeniden çaldı.
— Veracığım, ben Zoya teyzen. Bana biraz yardım edebilir misin? Dişim çok ağrıyor, maaşa da daha on gün var.
— Ne kadar gerekiyor, Zoya teyze?
— Sekiz bin. Hatta belki on bin, garanti olsun diye.
— Tamam. Sana kliniğin numarasını atarım, orada iyi bir dişçi var. Parayı da gönderirim.
— Sağ ol, altın kızım. Sen kimseyi geri çevirmezsin.
Vera telefonu ekranı aşağı bakacak şekilde masaya koydu. Liza yavaşça gözlerini ona kaldırdı ve kaşığı bıraktı.
— Ver, sana bir şey söyleyebilir miyim? Ama lütfen alınma.
— Söyle.
— Yirmi dakika içinde iki farklı akraban seni aradı. İkisi de para istedi. Bu normal mi?
— Liz, olur böyle şeyler. Denk geldi sadece.
— Denk geldi. Geçen hafta sahilde yürürken de İrina aramıştı. O da para istemişti. Ondan önce de Galina Petrovna. O da para istemişti. Sen ailenin en küçüğüsün, Vera. Ama herkesin hesabını sen ödüyorsun.
Vera eklerden birini aldı, küçük bir parça ısırdı ve omuz silkti. Hep böyle olmuştu. Alışmıştı. Ona zor gelmiyordu. İyi kazanıyordu.
— Sen anlamıyorsun, Liz. Hepsinin durumu farklı. Roman zor bir dönemden geçiyor, İrina çocuğuyla yalnız, Zoya teyze neredeyse emekli. Ben yapabiliyorsam yardım ederim.
— Peki sana yardım eden biri var mı?
Vera sustu. Soru ikisinin arasında, taze hamur kokusu gibi asılı kaldı — yoğun ve rahatsız edici. Kapuçinosunu bitirdi ve ayağa kalktı.
— Anneme uğramam gerekiyor. Akşam gelmemi istemişti.
— Tahmin edeyim. Sebepsiz değil, değil mi?
— Liz. Yeter.
Arkadaşına sarıldı, çantasını aldı ve dışarı çıktı. Arabada müziğin sesini açtı. Liza’nın sözleri zihninin bir köşesinde dönüp duruyordu ama Vera onları uzaklaştırmayı çok iyi bilirdi. Alışkanlık güçlü bir şeydi.
Galina Petrovna kapıyı açtı, daha selam vermeye bile fırsat bulamadan konuştu.
— Sonunda geldin. Seni üç kez aradım. Gir, ayakkabılarını çıkar. Konuşmamız lazım.
— İyi akşamlar, anne.
— Evet evet, iyi akşamlar. Otur. Dinle. Kostya dayın kötü bir olaya karışmış. Paraya ihtiyacı var. Acil. Otuz bin.
— Ne olmuş?
— Ne olduğunun ne önemi var? O benim kardeşim. Zor durumda. Yardım edebiliyorsan yardım et. Yoksa öz dayın artık umurunda değil mi?
Vera antredeki sandalyenin kenarına oturdu. Ceketini bile çıkarmamıştı. Annesi başında, kollarını kavuşturmuş, cevabını bekliyordu. Sanki büyük bir banknottan para üstü bekler gibi — sabırsız ve emin.
— Tamam. Yarın sabah gönderirim.
— Neden şimdi değil?
— Çünkü yorgunum. Yarın.
— Peki. Yarınsa yarın. Sakın unutma. Kostya’nın sinirli olduğunu biliyorsun.
Vera başını salladı, kalktı ve çıktı. Merdiven sahanlığında durup telefonuna baktı. Bir günde dört transfer. On beş, on, otuz — sabah da İrina’ya “acil küçük bir ihtiyaç” için yedi bin. Altmış iki bin. Tek bir salı günü.
Arabaya indi ve motoru çalıştırdı. Liza’nın cümlesi bir kıymık gibi yeniden belirdi: “Peki sana yardım eden biri var mı?”
Dmitriy onu kapıda bir kadeh şarap ve eskiden Vera’nın içini ısıtan bir gülümsemeyle karşıladı. Masada restoran kapları, mumlar, yelpaze gibi katlanmış peçeteler vardı. Çantasını aldı ve onu masaya götürdü.
— Sürpriz, Veracığım. Bunu hak ettin.
— Dima, çok güzel. Teşekkür ederim.
Oturdular. Vera makarnadan tattı, şaraptan bir yudum aldı. Dmitriy ona şefkatle bakıyordu — tam ikinci kadehe kadar.
— Veracığım, şöyle küçük bir mesele var. Bugün harcamayı biraz kaçırdım. Bu akşam yemeği, benzin, otopark derken kartta sıfır kaldı. Bana yirmi bin gönderir misin?
— Yirmi?
— Aslında yirmi beş daha iyi olur. Ne olur ne olmaz.
Vera sessizce telefonunu çıkardı ve parayı gönderdi. Dmitriy tam bir buçuk saniye süren minnettar bir baş hareketi yaptı ve yemeğine döndü. Yeni lastiklerden, oto yıkamadaki indirimden, tekne alan bir tanıdığından bahsedip durdu.
Vera dinledi ve hesapladı. Sabah İrina. Öğlen Roman ve Zoya teyze. Akşam annesi üzerinden Kostya dayı. Şimdi de kocası. Günün toplamı neredeyse doksan bin. Onun parası. Onun emeği. Onun görüşmeleri, telefonları, belgelerle geçen uykusuz geceleri.
Tatlı ortasında telefon çaldı. Roman.
— Veracığım, bugün zaten istediğimi biliyorum. Ama bana yüz bin gerekiyor. Ciddiyim. Şaka yapmıyorum.
— Yüz bin mi, Roman? Bugün on beş bin istememiş miydin?