Buna son vermek
“Arlin, bana bebek partisinden bahsetmedin,” dedim kararlı bir sesle.
“Bunu istemediğimi özellikle söylediğim halde neden yaptın? Neden herkesi benden gizli davet ettin? Hediyelere ne oldu?”
Elini umursamazca salladı.
“Ah, onlar mı? Kendime aldım. Sen ve Tanner ihtiyacınız olanı alırsınız ama benim de bebek için eşyalara ihtiyacım var. Bu sadece pratik.”
Ona dehşet içinde baktım.
“Ciddi misin? Kendin için bebek partisi mi yaptın?”
“Ee,” diye homurdandı, “sen istemediğini söyledin. Hem dürüst olalım, gelmeliydin. Kendi partini planlamaya üşendiğin için bu senin suçun.”
Derin bir nefes aldım, öfkemi bastırmaya çalışarak.
“Hayır, Arlin. Karşımda beni bu çocuğun annesi olarak hiç saygı duymayan birini görüyorum. Bu bebek bana ve Tanner’a ait, sana değil. Tüm sınırları aştın ve artık hayatımı çiğnemene izin vermeyeceğim.”
Yüzü öfkeden kıpkırmızı oldu ama onu susturmak için elimi kaldırdım.
“Gidiyorum, Arlin. Ve beni bu çocuğun annesi olarak saygıyla karşılayana kadar hayatımızın bir parçası olmayacaksın.”
Evinden gözlerim dolu ama kendimi hiç olmadığı kadar güçlü hissederek çıktım.
Sonrası
Takip eden haftalarda Arlin durmadan aradı; bazen özür diledi, bazen suçluluk aşılamaya çalıştı. Tüm aramaları görmezden geldim.
Tanner arabuluculuk yapmaya çalıştı ama kararlıydım: Arlin artık hayatımı kontrol edemezdi.
Caleb doğduğunda ziyaretlerini sınırladım. Ne zaman ona “benim bebeğim” dese, hemen düzelttim:
“O senin değil, Arlin.”
Ama durmadı. Caleb kreşe başladıktan bir hafta sonra müdür beni öfkeyle aradı.
“Kayınvalideniz geldi ve Caleb’i almaya çalışıyor.”
Kalbim hızla çarptı ama sesim kararlıydı.
“Onu içeri almayın. Çocuğumu almaya yetkisi yok. Gerekirse güvenliği çağırın.”
O an anladım ki Arlin’in sınırlarımı ihlal etmesine bir daha asla izin vermeyecektim.
Ailemi korudum.
Kendimi korudum.
Önemli olan tek şey de buydu.