“Bana bu kadar mı az güveniyorsun?” dedi. “Onca yaşanandan sonra?”
Kalbim göğsümde çöktü sanki. Az önce rüya gibi gelen o bembeyaz gelinlik, bir anda boğucu gelmeye başladı. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken, rimelim görüşümü bulanıklaştırdı.
“Özür dilerim,” diye fısıldadım, sonra daha yüksek sesle söyledim: “Çok özür dilerim, Alan.”
Vücudum hıçkırıklarla sarsılıyordu. Şüphenin ağırlığı, az kalsın güzel olan her şeyi yok ettiğimi bilmenin verdiği acı… Hepsi üstüme çökmüştü.
“Sana güvenmeliydim. Hemen gelip seninle konuşmalıydım. Bunun yerine, başkalarının şüphelerinin zihnimi zehirlemesine izin verdim.”
Alan’ın öfkesi yavaşça dindi. Bana doğru yaklaşıp elleriyle gözyaşlarımı sildi.
“Hey… biz iyiyiz,” dedi yumuşak bir sesle.
“Beni bu kadar çabuk nasıl affedebilirsin?” diye fısıldadım.
Yıllar önce bana ilk kez âşık olduğumda gülümsediği gibi gülümsedi. “Çünkü aşk, mükemmel olmakla ilgili değil,” dedi. “Her şeye rağmen, her gün yeniden birbirini seçmekle ilgili.”
Düğün devam etti. Müzik yeniden çalmaya başladı. Misafirler tekrar dans etmeye koyuldu. Az önce bıçak sırtında sallanan o kusursuz günümüz, yavaş yavaş iyileşmeye başladı.
“Sana güveniyorum,” diye fısıldadım Alan’a. Ve o anda, söylediğim her kelimeyi gerçekten kastediyordum.
Gece bitti. Şüphe bulutu dağıldı. Ama güven kaldı. Hem de sonsuza kadar.
Ve işte bir başka hikâye: Kayınbiraderi ondan doğum günü için pasta yapmasını istediğinde, Jacqueline bunu memnuniyetle kabul etti — ne de olsa kayınvalidesi ve kayınpederi onu ne kadar uğraşırsa uğraşsın yeterince iyi bulmuyorlardı. Pastayı büyük bir sevinçle doğum günü partisine getirdi; ama süslemeleri gördüğünde olduğu yerde dondu ve gözyaşlarına boğuldu.
Bu hikâye, gerçek olaylar ve kişilerden ilham alınarak yazılmıştır; ancak anlatım amacıyla kurgu hâline getirilmiştir. İsimler, karakterler ve bazı ayrıntılar, kişisel mahremiyeti korumak ve kurguyu güçlendirmek için değiştirilmiştir. Gerçek kişi ve olaylarla olası benzerlikler tamamen tesadüfî olup, yazar tarafından özellikle amaçlanmamıştır.