Sergey yatağın kenarına oturmuş, sırtı bana dönük, birileriyle kısık sesle konuşuyordu… oysa odada ikimizden başka kimse yoktu.
Kalbim bir an boşluğa düştü.
“Bugünü görmeni çok istedim, Stacey. Her şey harikaydı… Keşke burada olabilseydin,” diyordu, sesi duygu yüklüydü.
Kapının eşiğinde hareketsiz kaldım; neye tanık olduğumu anlamaya çalışıyordum.
“Sergey?” dedim sonunda, sesim ince ve tereddüt doluydu.
Yavaşça bana döndü; yüzünden bir anlığına suçluluk ifadesi geçti.
“Katya, ben…”
Aramızdaki hava, söylenmemiş cümlelerle ağırlaşmıştı; birkaç adım atıp yaklaşırken boğazım düğümlendi. “Kiminle… konuşuyordun?”
Derin bir nefes aldı, omuzları çöktü. “Stacey’yle. Kızımla konuşuyordum.”
Söyledikleri yavaş yavaş zihnimde yerine otururken kelimeler üzerime taş gibi düştü. Bir kızı olduğunu, onu kaybettiğini söylemişti. Ama detayları hiç öğrenmemiştim.
“Arabada annesiyle birlikte öldüler,” diye sürdürdü, sesi gergindi. “Ama bazen onunla konuşuyorum. Biliyorum kulağa tuhaf geliyor, ama… hâlâ yanımda olduğunu hissediyorum. Özellikle bugün. Seninle tanıştığını, benim ne kadar mutlu olduğumu bilsin istedim.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Göğsüm sıkıştı, nefes almak zorlaştı. Onun yasının ağırlığı ikimizin arasına görünmez bir perde gibi indi.
Ama korkmadım. Öfkelenmedim de. Sadece tarifsiz bir hüzün hissettim; onun için, kaybettikleri için, bütün bunları yıllarca yalnız başına taşıdığı için. Acısı sanki benim de içimde yankılandı.
Yanına oturup elini tuttum. “Seni anlıyorum,” dedim yumuşak bir sesle. “Delirmedin Sergey, sadece yas tutuyorsun.”
Titrek bir nefes verdi; bana öyle savunmasız bir bakışla baktı ki kalbim yerinden fırlayacak sandım. “Affet beni. Bunu sana daha önce söylemeliydim. Seni korkutmak istemedim.”
“Beni korkutmuyorsun,” dedim, elini biraz daha sıkarken. “Hepimizin peşini bırakmayan bir şeyleri var. Ama artık yalnız değilsin. Bunu beraber taşıyabiliriz.”
Sergey’in gözleri doldu, ben de ona sarıldım; kollarımın arasında acısını, sevgisini, korkusunu – hepsini birden hissedebiliyordum.
“Belki…” dedim yavaşça, “bir uzmanla konuşmayı düşünebiliriz. Bir terapistle mesela. Bu yükün sadece seninle Stacey arasında kalması gerekmiyor.”
Başını salladı, sarılışı daha sıkılaştı. “Bunu hiç düşünmedim değil, sadece nereden başlayacağımı bilemiyordum. Anladığın için teşekkür ederim Katya. Bunun bu kadar eksikliğini çektiğimi fark etmemişim.”
Biraz geri çekilip gözlerinin içine baktım. İçimde hissettiğim sevgi, daha önce tanık olmadığım kadar derindi.
“Başaracağız, Sergey,” dedim. “Birlikte.”
Ona uzanıp dudaklarına hafifçe dokunduğumda, gerçekten de başarabileceğimizi anladım. Kusursuz değildik, ama gerçek bir çifttik ve o an, ikimiz için bunun yeterli olduğuna emindim.