Herkes, kaptanın ne yaptığını kavrayarak şaşkın bir sessizlik içinde izliyordu. Dudaklarımda bir gülümsemenin belirdiğini hissettim. Yanımdaki kadın da sırıtmaya başlamıştı.
Sonunda kaptan bizim sıranın yanında durdu; böylece Karen’i koltuğuna geri oturmaya ve kemerini bağlamaya zorlamış oldu.
Kaptan koltuk numaralarına baktı ve konuşmaya başlamadan önce hafifçe gülümsedi.
“İşte buradayız,” dedi ve sesi kabin boyunca yankılandı. “Bayanlar ve baylar, özel misafirimiz tam burada, 42C numaralı koltukta oturuyor. Hep birlikte kendisini alkışlayabilir miyiz?”
Bir anlığına derin bir sessizlik oldu. Sonra biri alkışlamaya başladı, ardından bir diğeri, sonra bir başkası. Çok geçmeden bütün uçak kahkaha ve alkışla doldu.
Karen’in yüzü kıpkırmızı oldu. Bir şey söylemek için ağzını açtı ama kelimeler gelmedi. Sadece orada öylece durdu; mahcup ve gülünç bir hâlde, kaptan hafifçe eğilip geri kabine dönene kadar.
“İşte bu,” dedim, koltuğuma yaslanıp memnun bir sırıtışla, “bu sekiz saatlik işkenceye kesinlikle değdi.”
Diğer yolcular sonunda eşyalarını toplayıp uçaktan indi, Karen’i kendi utancıyla baş başa bıraktılar.
“Tanrım,” dedi yanımdaki kadın. “Bittiğine o kadar sevindim ki. Bir daha bu kadını asla görmek istemiyorum. Belki başka bir uçuşta yine yan yana otururuz. Bu kez Karen olmadan.”
Bu eser, gerçek olaylardan ve kişilerden ilham almakla birlikte, kurgu amaçlı olarak yeniden kurgulanmıştır. İsimler, karakterler ve ayrıntılar, mahremiyeti korumak ve anlatımı güçlendirmek için değiştirilmiştir. Gerçek kişi ya da olaylarla, hayatta olan veya olmayan herhangi biriyle olası benzerlikler tamamen tesadüfidir ve yazar tarafından amaçlanmamaktadır.