“Ciddi olan sensin,” dedim kaşlarımı kaldırarak.
“Eve bir kadın getirip onunla evlenmek istediğini söylüyorsun,
ama ben aynı şeyi yapınca saçma mı oluyor?
Garip bir mantık doğrusu.”
Claire’in gözleri büyüdü; sanki yanlış filme düşmüş gibiydi.
Bir saniye daha kalırsa dışarı fırlayacak gibiydi.
Jack’in yüzü kızardı.
“Bu farklı!” dedi.
“Bazı kültürlerde erkeğin iki karısı olabilir.
Ama bir kadının iki kocası? Böyle bir şey yok!”
“Aa, demek kültür uzmanı oldun,” dedim alayla.
“Ne zamandan beri başka geleneklerle ilgileniyorsun?
Sadece işine gelenlerle mi?”
“Amelia, saçmalama!
Kadının iki kocası olmaz!” diye bağırdı.
“O zaman,” dedim sakince,
“Senin de ikinci karın olmaz, Jack.
Bu benim kuralım.
Kabul et ya da etme.”
Gözleri fal taşı gibi açıldı.
Ne diyeceğini bilemedi.
Sonunda Claire’e döndü:
“Eve git.
Sonra konuşuruz.”
Claire bir kelime etmeden çantasını kaptı ve dışarı fırladı.
O gece Jack evi arşınlayarak
“Sen bunu ciddi söylemedin,”
“Sadece bana ders vermeye çalışıyorsun,”
“Konuşalım, mantıklı olalım,”
diye söylenip durdu.
“Konuşuyoruz zaten,” dedim soğukkanlılıkla.
“Şartımı söyledim.
İkinci karı istiyorsan, ben de ikinci koca istiyorum.”
Ertesi sabah, kahvaltı masasında mahcup görünüyordu.
“Düşündüm,” dedi.
“Belki bu ikinci eş fikri pek de iyi değilmiş.”
“Belki mi?” dedim alayla.
“Tamam! Korkunç bir fikirdi.
Hadi bunu unutalım, olur mu?”
“Unutalım mı?”
“Güzel deneme, Jack,” dedim.
“Ama geç kaldın.”
“Ne demek istiyorsun?” diye sordu endişeyle.
“Dün gece bir arkadaşlık uygulamasına üye oldum.
Ve görünen o ki, ikinci koca olmaya meraklı epey erkek var.”
Rengi soldu.
“Ne demek bu?”
“Bu iş bitti, Jack.
Yeter.” dedim ve yürüyüp gittim.
Ertesi gün eşyalarımı toplayıp bir arkadaşıma taşındım.
Jack defalarca aradı, mesajlar attı, özür diledi.
Ama cevap vermedim.
Bir süre sonra boşanma davası açtım.
Ve duyduğuma göre Claire de artık onun aramalarına çıkmıyormuş.
Anlaşılan, Jack “pratik çözüm”ünü önermeden önce iki kez düşünmeliydi.