Uçağa hostes olarak binmeyi başardığına inanamıyorum.»
Kayla şok olmuştu, ama rahatlamıştı.
“Sadece çocuğum için korkuyordum,” dedi titrek bir sesle, sakinleşmeye çalışarak.
Uçuşun geri kalanı, dedektif Connor’ın özür dilemesi ve mürettebata açıklamalar yapmasıyla geçti.
Uçak nihayet indiğinde, hırsız tutuklandı ve çıkışta bir grup polis bekliyordu.
“Başınıza gelenler için gerçekten üzgünüm,” dedi Connor, içtenlikle pişmanlık duyuyor gibi görünüyordu.
“Sadece bana ne olduğunu açıklayın,” diye cevapladı Kayla, ki onun tek istediği şey, devam etmeden önce açıklık kazanmaktı.
“Yaşadıklarınız için gerçekten üzgünüm,” dedi Connor, içtenlikle pişmanlık duyuyor gibi görünüyordu.
“Bana ne olduğunu açıklayın,” diye cevapladı Kayla, ki onun tek istediği şey, devam etmeden önce durumu netleştirmekti.
Connor, bu kadını birkaç aydır takip ettiklerini, kadının ülke çapında değerli eşyaları çaldığını ve tutuklanmamak için çeşitli kılık değiştirme yöntemleri kullandığını açıkladı.
“Bu uçuşta olacağı bilgisini aldım. Seni gördüğümde, düşündüm ki…”
“Benim o olduğumu düşündün,” diye sözünü tamamladı Kayla.
“Eh, artık öyle olmadığını biliyorsunuz.”
“Evet, ve bu hatam için çok üzgünüm, Kayla. Umarım beni affedebilirsiniz,” dedi samimi bir tonla.
Yaşadıklarına rağmen, Kayla’yı garip bir rahatlama hissi sardı.
Havaalanından ayrılırken kocası Colin’i sarı lalelerle ve geniş bir gülümsemeyle gördüğünde, tüm endişesi ve gerginliği eridi.
“Hoş geldin,” dedi Colin, ona sarılırken. “Geri döndüğüne çok sevindim.”
Eve giderken, tekrar bir arada oldukları için hissettikleri güvenlik duygusu, uçaktaki korkunç deneyimi arka plana itti.
Eve vardıklarında, Kayla Colin’e olan biten her şeyi anlattı.
“İyi misin?” diye sordu Colin, gözleri heyecandan kocaman açılmıştı.
“Her şeyin yolunda olduğundan emin olmak için doktora gitmemiz gerekir mi?”
“Hayır,” diye cevapladı Kayla ve günlerdir ilk kez derin bir iç huzur hissetti.
“Ben iyiyim. Sadece eve, sana dönmek istedim.”
Colin gülümsedi, ellerini karnına koydu ve onu nazikçe öptü.
“Eve döndüğüne sevindim,” dedi sessizce.
Kayla, yaşadığı kabusun sona erdiğini biliyordu ve kocasının gözlerine bakarak derin bir huzur ve sükunet hissetti.
Ne olursa olsun, olması gereken yerdeydi — evde, en çok sevdiği insanlarla birlikte.